( 293 ) 
Natuurkunde. — De Heer van der Waals deelt, Daar aanleiding 
van de mededeeling van Dr. J. L. Hoorweg, eenige opmer- 
kingen mede, meer bijzonder over de wijze van uitstraling 
der X-stralen. 
Spreker voor zich, al ontkent hij in geenen deele het belang van 
de waarnemingen van Dr. Hoorweg, is niet overtuigd, dat door diens 
proeven de identiteit is aangetoond van deze stralen met gewoon 
licht. Eigenlijk toch toonen zij alleen aan dat platen, die voor het 
oog ondoorschijnend zijn, dit niet zijn ten opzichte van een gevoelige 
plaat. De onderste grens van gevoeligheid is zeer zeker in deze 
beide gevallen niet gelijk — terwijl bij een gevoelige plaat de lange 
duur der expositie een cumulatieve werking uitoefent. Wat voor 
het bewijs der identiteit ontbreekt is het aantoonen, dat deze door 
gewone lichtbronnen uitgezonden stralen, die in afgesloten ruimten 
nog fotografische werking uitoefenen, alle andere bekende eigen- 
schappen met X-stralen gemeen hebben. 
Wat de wijze van uitstraling betreft, is de spreker tot de meening 
gekomen, dat deze in hoofdzaak met die van gewoon licht overeen- 
komt, en dat de diffusie van stralenbundels, die bijv. bij kathoden- 
stralen die zich in lucht voortbewegen, is waargenomen, bij deze 
X-stralen niet op merkbare wijze plaats grijpt. 
Om daarover zekerheid te verkrijgen, is een klein uitstralend 
vlakje genomen, eenigermate beantwoordend aan wat bij lichtstralen 
een lichtpunt zou genoemd worden. Door een magneet werd een 
zwak convergeerende bundel kathodenstralen tegen den wand van 
een buis gebogen, die geheel door lood was ingesloten. Een kleine 
opening ter plaatse, waar de bundel den wand trof, diende tot uit- 
stralingspunt. Een looden scherm, waarin zich een spleet evenwijdig 
aan de as van de buis bevond, beschermde de gevoelige plaat. De 
afteekening dezer spleet, hetzij de plaat onmiddellijk achter het 
scherm, of op grooien afstand er van geplaatst was, was in hoofd- 
zaak gelijk aan die, welke met gewoon licht zou verkregen zijn. 
Alleen bleek door het uitstralend deel van den wand in normale 
richting meer te zijn uitgezonden dan in andere richtingen. 
Dat de uitstraling in hoofdzaak overeenstemt met die van gewoon 
licht, bleek nog op verrassende wijze bij een buis, waarin zich in 
den bodem twee anoden bevonden. Deze door kathodenstralen ge- 
troffen bodem gedroeg zich geheel alsof slechts twee kleine uit- 
stralingsvlakjes aanwezig waren. Denkt men zich den cirkelvormigen 
bodem in vier kwadranten gedeeld, dan vormden de middens der 
