( 307 ) 
voor schrijven, daar wij, overeenkomstig de boven gemaakte opmer- 
king, slechts aan ééne trillingsrickting denken. 
Op eene dergelijke wijze kan men onder alle stralen in het kris- 
tal die uitkiezen, wier richting binnen een oneindig smallen kegel 
ligt, of liever, want dan wordt eene eenvoudiger uitkomst verkre- 
gen, die, voor welke de golfnormaal binnen zulk een kegelde? valt. 
Men kan dan bewijzen dat de toestand stationair is, wanneer de 
dichtheid der energie, voor zoover zij bij deze stralen (met ééne tril- 
lingsrichtingj behoort, de waarde 
V(?dco 
A F 3 8 7i 
( 2 ) 
heeft. 
Om het bewijs voor deze stelling te leveren beschouwen wij een 
zeker deel o van het grensvlak, zoo klein dat het als plat mag 
worden beschouwd, en toch zeer groot in vergelijking met de golf- 
lengte. Zij aSj een straal, die zich van g af, hetzij in den aether, 
hetzij in het lichaam i/, voortplant, en laat S 2 , S 3 , enz. de stralen 
zijn, uit welke £j door terugkaatsing of breking ontstaan kan. 
Zoodra S 1 gekozen is, zijn ook de richtingen van S. 2 , S s , enz. 
bepaald; eveneens die van A'j, A 7 3 , N s , enz. en de voortplantings- 
snelheden. Wanneer wij verder aan Ah achtereenvolgens alle lich- 
tingen binnen een oneindig smallen kegel d co x geven, zullen N Z} /V 3 , 
enz. bepaalde kegels d co 2} d co 3l enz. doorloopen. Wanneer wij in 
het vervolg van de stralengroepen 5j, S 2 , S 3j enz. spreken, zullen 
wij daarbij al de verschillende richtingen samenvatten, die door de 
kegels dco ,, dco 2 , dco 3l enz. worden toegelaten. 
Eindelijk zullen nog zekere volumina ter sprake komen. Wij stel- 
len ons voor dat op g als grondvlak cilinders geconstrueerd wor- 
den, waarvan de eerste de beschrijvende lijnen evenwijdig heeft aan 
S h de tweede aan S Z) enz., terwijl de lengten dezer beschrijvende 
lijnen evenredig zijn met de voortplantingssnelheden der stralen. 
Noemt men nu de inhouden dezer cilinders J 1? / 3 , J 3 , enz., en de 
hoeken, die de lichtstralen met de normaal op het grensvlak maken, 
/?i, /? 2 , /? 3 , enz., dan is 
jj : L z : Io : enz. = U x cos (3 l : U 2 cos ft 2 : U 3 cos ft 3 : enz. . (3) 
Men kan nu de intensiteit van S 1 uit die van é> 3 , S 3j enz. bere- 
kenen en wij zullen aantoonen dat men, aannemende dat de inten- 
siteiten van S. 2) S 3 , enz. door den in (2) uitgedrukten regel bepaald 
zijn, voor de intensiteit van S x op deze wijze eene waarde vindt, die 
