( 308 ) 
mede aan dien regel voldoet. Daarmede zal het gestelde klaarblij- 
kelijk bewezen zijn, daar de richting van Sj geheel willekeurig kan 
worden gekozen. Het verdient hierbij opmerking dat de uitdrukking 
(1) als een bijzonder geval van (2) kan beschouwd worden. 
Ging het arbeidsvermogen, dat in den stralenbundel S 2 bestaat, ge- 
heel in Sj over, dan zou in de ruimte I\ de energie komen, die bij 
de stralen S 2 in de ruimte 7 2 bestaat, d.w.z. volgens (2) de energie 
A Vj? dco, 
V 2 S 8jt 
/o 
In werkelijkheid komt echter in T\ slechts een gedeelte dezer 
energie, dat wij door de breuk p 2 .\ zullen aan wijzen. Stelt men op 
dezelfde wijze de energie voor, die uit de stralen S 3 enz. ontstaat, 
dan vindt men voor het arbeidsvermogen in de ruimte 1\ : 
8 JT 
tl 2 dco 2 
^r^-.+enz. 
■ • (4) 
Zoo aanstonds zal nu bewezen worden, vooreerst dat 
/] dio l I 2 doi 2 Z 3 doio 
enz. 
en ten tweede dat 
• • G) 
Pz-l +/ , 3‘1 + enz - — 1 ( 6 ) 
is. 
Dientengevolge kan men voor (4) schrijven 
A Fq 3 1\ dco 1 
* 17 
en dat is juist de waarde, die men moest verkrijgen. 
Bewijs van (6). Men kan, zooals bekend is, de lichtbe weging 
omkeeren. Terwijl straks een straal ^ ontstond uit de stralen 
S 2 , S 3 , enz., kan omgekeerd een straal S\ die in tegengestelde 
richting loopt als gesplitst worden in stralen S' 2 , S' 3 , enz., die 
zich in tegengestelde richting voortplanten als S 2 , S 3 , enz. Stelt 
men door pi. 2 , pi- 3 , enz. de breuken voor, die aangeven, welke ge- 
deelten van het in Sj invallende arbeidsvermogen de wegen S 2 , aS' 3 , 
enz. inslaan, dan vereischt de wet van ’t behoud van arbeidsver- 
mogen dat 
