Dionysia. 
167 
inelusis) 1 0 cm altos formantibus , junioribus patule et conferte foliosis, apjce rosulam 
patentem ferentibus. Folia omnia plana, rigidula, penninervia (nervis prominentibus), 
dense glandulis sessilibus vel subsessilibus odoriferis tecta, ceterum glabra, spalhulato- 
oblonga, sessilia vel breviter petiolata; ea rosulai'um saepius (praesertim in formis 
unabrosis laxioribus) versus basin in petiolum longe attenuata , margine subintegra vel 
supra medium utrinque I — 2 -denticulato-crenulata, 4 — 10 mm longa, 2 mm lata. 
Flores bini vel terni, pedunculo longiusculo, stricto, glandulis subsessilibus et pilis arti- 
culatis inaequalibus obsito, longe exserto, tribracteato suffulti et inter bracteas saepius 
pedicellati. Bracteae 8 — I 0 mm longae, foliis rosularum conformes et aequales, lineari- 
vel oblongo-spathulatae, subintegrae vel utrinque breviter I — 2-denticulatae. Calvcis 
majusculi, glandulosi , sub fructu 5 — 6 mm longi, ultra 2 / 3 partiti laciniae anguste 
lanceolatae, acutae, integrae, uninerviae ; corollae luteae, fere pollicaris tubus glanduloso- 
puberulus (in forma brevistyla antherarum insertione sub apice ampliatus), calyce 3-plo 
longior, 18 — 20 mm longus; limbi laciniae obovatae, subintegrae (ex Bornmüller). 
Centralpersien: Auf dem Kohrud-Gebirge bei Kaschan (Strauss, Juni 1 904, 
blühend und fruchtend). 
17. D. drabifolia Bunge in Bull. Acad. Petersbourg XVI. (1871) 558; Boiss. Fl. 
Orient. IV. (1879, 20. — D. diapensiifoliae var. Hohenacker in sched. herb. Kotschyani 
Pers. austr. sine num. — Primula drabifolia 0. Ktze. Rev. gen. I. (1891) 400. — 
Mollis. Ramis vetustioribus nudatis fuscis repens; rami juniores foliigeri confertissimi, 
foliis emarcidis pallescentibus persistentibus patentibus recurvis dense tecti. Folia alia 
etiam omnino evoluta et emarcida, multo minora, lineari-spathulata, integerrima, vix 5 mm 
longa et 1 ,3 mm lata, alia vel paulo vel multo majora usque ad semipollicem longa et 
infra apicem 3,8 — 5 mm lata, obovato-oblonga, basi elongato-cuneata, utrinque acute 
I — 2-dentata, acutiuscula, omnia penninervia et reticulato-venosa, juvenilia minute dense 
glandulosa, adulta glandulis, tune demum in pilos longiores articulatos glanduligeros 
excrescentibus adspersa et ciliolata. Flores in centro rosularum subsessiles, solitarii; 
bracteae involucrales minutae, integerrimae, inaequales, sub ipso calyce subternae. Calycis 
usque ad basin partiti laciniae lineares, integerrimae, glanduloso-pilosae et patentim 
ciliolatae, acutiuscuiae, 3,7 mm longae; corollae flavae (?), glabrae, 18 — 20 mm longae 
tubus gracilis, in medio vel vix supra medium paulo ampliatus et geniculato-inflexus, 
abhinc sursum sensim angustior; limbus circiter 7,5 mm diametiens; lobi emarginato- 
bilobi; Stylus stigmate globoso faucem haud attingens, antheras multo superans. Capsulae 
globosae valvae acutae nec cuspidatae (ex Bunge). 
Persien, Provinz Farsistan: Ruinen von Persepolis und auf dem Gipfel des Kuh- 
Daena Kotschy, PI. pers. austr. ohne Nummer). 
18. D. bachtiarica Bornm. et Alexeenko ex Bornm. in Bull. Herb. Boiss. 2. ser. 
IV. (1 904) 515 t. 2 f. III. — Primula bachtiarica Bornm. in Bull. Herb. Boiss. 2. ser. 
IV. 1904) 516. — Viridis, caespitosa, vix suffrutescens. Radix tantum lignescens. 
Rami breves, foliorum emarcidorum rudimentis vestiti, rosulam brevifoliam gerentes. 
Folia 5 mm fere longa, oblongo -linearia, obtusiuscula, integerrima, plana, uninervia 
nervis lateralibus obsoletis), eglandulosa, supra pilis perlongis, crispule flaccidis, ad 
marginem pilis horizontalibus vestita, subtus glabra. Flores versus apicem ramulorum 
solitarii, subsessiles vel breviter pedunculati, violacei, glabri, parvi (12 — 14 mm longi); 
calycis ad 3 / 4 partiti laciniae oblongo-lineares; corollae tubus tenuis, calyce 3 — 4-plo 
longior; lobi obovati; antherae (formae longistylae) infra medium tubum insertae; Stylus 
non exsertus (ex Bornmüller). 
Westpersien: Baktrische Berge, an schattigen Stellen der Felsen des Kellar- 
Passes (Alexeenko, 3. Sept. 1902, blühend und fruchtend). 
Nota. CI. Bornmüller, 1. c. a typo speciei distinxit 
f. autumnalem »vix normalem, ineunte septembre florentem. Rami apice sub anthesi 
autumnali denuo ramulos florcs superantes emittentes; ramuli tenues, inferne subnudi, pallidi 
vel brunnei, apice foliis majusculis, quam folia vernalia 3-plo fere majoribus, 10 — 13 min longisf!), 
laete viridibus, glomerulose congestis terminali«. 
