7 ! 
liet Ben'iasieii daamnder begrepen !>eva(ten. ') Onder de ernptiefge- 
steenten kond vooral \eel graniet \oor. Jongere vormingen spelen 
ook hier eene ondergesehikle rol, doordien de koraalkalken slechts 
aan de oostelijke helft der zuidkust en wel niet verder dan kaap 
Kona [MantararaJ optreden. 
Graniet. De granieten van Taliaboe gelijken, waarop i'eeds door 
VAN Noühuys gewezen werd, veel op de door Verbkek beschreven 
granieten van de Hanggai-eilanden, die ten W. van de Soela-eilandeu 
liggen. Zij zijn gekenschetst door de aainvezigheid van donkerroode 
orthoklaas, groenachtig dofwitte piagioklaas, witte kwarts en zwarte 
biotiet. Wel ontbreken op Taliaboe niet gesleeiden waarin de 
orthoklaas van eene lichtere kleur is. Zij zijn in tegenstelling tot 
de meeste granieten van den Indischen Archipel, die doorgaans rijk 
aan piagioklaas zijn, als normale biotietgranieten te beschomven, 
waarin aan de oligoklaas eene meer ondergeschikte plaats toekomt. 
Mikroklien bleek altijd te ontlireken. De roode kleur van de ortho- 
klaas wordt veroorzaakt door een tijnverdeelde roodl)ruiiie stof, die 
echter verdwijnt zoodra de veldspaat eene ontleding tot kaolien 
ondergaat. Biotiet is wel altijd aanwezig, maar somtijds zeer spaarzaam 
vertegenwoordigd. Het komt ook voor, dat hij eene ontleding tot 
chloriet ondergaan heeft, waarbij tevens rutieluaaldjes worden uit- 
gescheiden. Bruiinjzererts in de gedaante van o]iregel matige vlokjes 
en ophoopingen langs S|)leten is als ontledingsproduct taaielijk 
verspreid. Apatiet en titaniet komen slechts sporadisch voor. 
Met de vindplaatsen der granieten heeft ons reeds van Nouncus 
bekend gemaakt. T B' het westelijk gedeelte van het eiland is in de 
eerste plaats te noemen het gebied van Lekitobi. De heuvel ten 
Westen van den ingang tot de lagune, de heuvels van het eiland 
1) J. Ahlburg beweert (Versuch einer geologisclien Darstelkmg der Insel Gelebes. 
Geolog. and paleontolog Abliandl. herausgeg. von J. F. Pompeckj und F. von Hueme. 
N. F. 12. Jena 1913, blz. 110), dat op Taliaboe o a. ook Lias voorkomt. Denkelijk 
verwart hij — zoo nauw wordt het door hem niet genomen — dit eiland met 
Misol. Verder zegt bij aangaande de grenslagen van de Jura- en Krijt formatie, dat 
zij ,allerdings nacli neueren Untersuclmngen der Trias angeliören”. Ook daarvan 
kan geen sprake zijn, zooals met een oogopslag uit de verhandeling van G. Boehm 
tPalaeontographica. Suppl. IV. 1904. blz. 1 — 46) blijkt. Hoogstwaarschijnlijk heeft 
Ahlburg in dit opzicht Taliaboe met Boeroe verward. (Zie Gentralblatt f. Mineralogie 
1909, blz. 561; 1910, blz. 161). 
3) Volgens eene raededeeling van den heer van Noühuys bereikt de koraalkalk 
slechts eene hoogte van + 10 M. 
3) Molnkken-Verslag. blz. 218. 
h Bijdrage tot de kennis van het edand Taliaboe, blz. 949, 951, 963, 967,971, 
972, 1174, 1178, 1180, 1184, 1185, 1190, 1191, 1193—1195. 
