81 
izijii, die bestaan ,,uit ijzerhard, donker gesteente, op de breuk geheèl 
,,het voorkomen hebbende van saamgebakken buskruit. Dit gesteente 
„bevat beleinnieten, die echter meestal zeer slecht bewaard zijn, en 
,, dikwijls één geheel met het iiisluitende gesteente uitmaken. Het 
,, gesteente gedraagt zich bovendien geheel als graniet, daar het in 
,, steil opstaande znilen is gespleten, die door dwars-spleten in blokken 
,,zijn verdeeld. Ook gaat dit gesteente over in een ander van lichter 
,, kleur, waarin men op de verweeringsvlakken roodachtige kvvarts- 
,, korrels aantrett”. 
Het bedoeld gesteente is een chlorietisch ijzeroölieth {chamosiet), dof, 
donker zwartachtig-groen van kleur en bevat talrijke kleine glin- 
sterende korrels, die inderdaad zeer op die van buskruit gelijken. 
Zooals de kleur reeds doet vermoeden, ontwaart men in de dunne 
doorsneden onder het mikroskoop, dat het gesteente in hoofdzaak 
wordt samengesteld uit fijne vuilgroene, chlorietachtige deeltjes, die 
evenals in die van het Charaoson-dal in ontleding zijn overgegaan.^) 
Zij bevatten een fijne zwarte stof in fijn verdeelden toestand, verder 
grootere ertskorrels en buitendien weinige hoekige splinters van 
kwarts. Enkele holten worden door kalkspaatkristallen opgevuld. 
Wat de oöliethvormingen betreft, deze onderscheiden zich slechts 
door hunne structuur van de overige gesteentemassa. Zij zijn in de dunne 
doorsneden altijd van eene elliptische <if cirkelronde gedaante (mid- 
dellijn 0,08 — 0,6 m.M.) en opgebouwd uit zeer dunne groene con- 
centrische lagen. De kern bestaat doorgaans uit een vreemd 
lichaam, meestal van kwarts, waarvan het korreltje somtijds 
betrekkelijk groot kan worden (tig. 3). Al moge zijne gedaante nog 
Fig. 3. 
zoo onregelmatig zijn, de lagen van den chamosiet weten zich zoo te 
schikken, dat de onetfen heden verdwijnen en ten slotte het resultaat 
een regelmatig oöliethisch lichaam is. Er zijn echter ook kwarts- 
0 Bijdrage tot de kennis van liet eiland Taliaboe, blz. Ilh5. 
~) G. ScHMiDï. Uelier die Mineralicn der Eisenoolithe an der Windgalle im Canton 
Uri. Zeitscbr. f. Krystallograpbie. XI. 1886, blz. 598. — Geologisch-petrographische 
Mittheilungen. Neues Jabrb. f. Miner. Beil. Bd. 4. 1886, blz. 395. 
6 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXIII. A^. 1914/15. 
