J22 
zelfs bij 800-malige vergTOoting nauwelijks zichtbare, onregelmatig 
begrensde, korrelachtige kristalletjes bestaat, welke slechts eene uiterst 
zwakke dubbelbreking l>ezitten. Grootere stukken schijnen tusschen 
gekruiste nicols veelal als uit tallooze lichtende punten opgebouwd ; 
zulke aggregaten vertoonen steeds undulatorische uitdooving. 
In geen enkel geval werden kristallen met determineerbare 
begrenzing verkregen. Als gemiddelde l)rekings-iiidex werd gevonden: 
= 1,531 ± 0,002. Het specifiek gewicht werd bij 13°, 6 C. en bij 
25°,1 C. bepaald langs pyknometrischen weg, met orthochloortoluol 
{cfj, = 1,0825) als pjknometervloeistof. De verkregen waarden 
zijn : r/io 2,365 en djo = 2.362. 
Aangezien uit de waarden voor het lichtbrekeud vermogen en 
voor het specitiek gewicht duidelijk blijkt, dat de in de natuur 
voorkomende euh'xjgüet eeue andere moditikatie van \\e\LiAlSiO^ 
voorstelt, zullen wij het kunstmatige silikaal als gtieudo-, oï d-eukrgptiet 
onderscheiden van den natuurlijken of u-eukryptiet. 
6 . Het door plotseling afkoelen der gesmolten massa, in kwikzilver 
of water, verkregen glni^ is kleurloos, volkomen doorzichtig en 
buitengewoon hard. Het laat zich geraakkelijker uit de platina-kroezen 
verwijderen, dan de massa, nadat ze gekristalliseerd is, tvat met de 
volume-veraiidering bij ’t kristalliseereu (zie boven) samenhangt. 
De brekingsindex bleek voor iVa-licht ch'ka 1,541 te zijn ; van 
meerdere glassoorten, wier samenstelling rondom die welke aan de 
formule Li Al Si beantwoordt, heengelegen was, hebben wij de 
brekingsindices bepaald, alsmede de dispersie, om eenige kennis te 
verkrijgen omtrent den invloed, welke elk der komponenten op ’t 
optisch gedrag dier glazen heeft. De glazen werden voor dit doel 
tot platte cjlindertjes geslepen, aan alle zijden gepolijst, en met den 
A/^/()é:’schen kristal refraktometer onderzocht. 
Voor ’t ztdvere psexulo-eukrypiietglas, met de samenstelling 
Li Al Si 0^ werd gevonden : 
(jrolfiengte in A. E. 
Grenslioek : 
Brekingsindex : A : 
Li 
6708 
62°11^ 
1.5450 
0,0040 
J^a 
5893 
6i°54' 
J ,5410 
0,0056 
Tl 
5350 
60 31' 
1,5354 
1) Ginsberg (Zeils. f. anorg. Cliera. 73. 291 (1911)) beschrijft zijn preparaat als : 
bijna volkomen isolroop, éénassig in konvergenl licht, met eene dubbelbreking, 
kleiner dan die van nephalien. Weyberg zou door inwerking van LLSO^ op kaolien 
in oplossing, een „eukryptiet” verkregen hebben, die rhombisch was. Zie o.mtrent 
zulke proefnemingen ook: Thugutt, Zeits. f. anorg. Ghem. 2. 116. (1892). 
