124 
glassi likjes eerst geel, dan worden ze ondoorzichtig', en blijken ten- 
slotte bij inikroskopisch onderzoek geheel in het vroeger beschrevene 
aggregaat van kryptokristallijne deeltjes overgegaan te zijn. Reeds 
een tien minuten verliitten op 900° O. is daartoe voldoende ; hetzelfde 
geschiedt, als men het glaspoeder eenigen tijd met gesmolten LiCl 
of LIF in een platina- kroesje verhit. 
Het specifiek gewicht van ’t zuivere psendo-eukryptiet-glas werd 
door middel van de zweefmethode, in een mengsel \'an brornoform 
en lienzol, bij 13° C. bepaald; gevonden werd: d\^ = 2,429. 
Zoowel de lichtbreking als het specifiek gewicht van ’t glas zijn 
dus beide hooger dan voor de gekristalliseerde stof. 
§ 7. Ten slotte werd het kunstprodukt nog vergeleken met een 
natuurlijken enkrjptiet van Biiancheville (Conn.). Het mineraal, 
waaruit eene doorzichtige snede gemaakt werd, vertoonde zich daarin 
als een aggregaat van kia ptokristallijne, homogeen uitdoovende velden, 
die oppervlakkig veel overeenkomst hebben met het kunstprodukt, 
daarbij echter eene soort van schriftgranietstruktuur vertoonen. Hier 
en daar is het gemengd met een veel sterker dubbelbrekend mineraal; 
doch ofschoon de eukryptiet op deze vindplaats uit spodumen is 
ontslaan, onder afsplitsing van albiet, zoo kwamen de eigenschappen 
der insluitingen met die van geen der beide laatstgenoemde mine- 
ralen overeen, ’t Specifiek gewicht werd pyknornetrisch bepaald op : 
2,667 ; volgens opgave zou ’t mineraal 0,6 “/o tot 1 y^SiO^ teveel. 
Fig. 2. Fig. 3. 
en ch'ka 1 ®/o minder bevatten, dan met de samenstelling der 
zuivere verbinding overeenkomt. Fig. 2 en 3 stellen twee mikro- 
fotogi-afiën voor van hetzelfde preparaat, en wel tusschen gekruiste 
