129 
Berekend ; 
SI. o, 64,92 7„ 64,77 7„ 64,67„ 
^477 28,10 7o 27,94 7„ 27,4 7„ 
LiJJ 6,98 7„ 7.29 7„ 8,0 "/„ 
zoodat het preparaat dus eirka 0.62"/o .^4 0^ te veel bevatte. 
Dergelijke violet gekleurde pre])araten bestaan meestal uit wat 
grootere individuen der /■/-uioditikatie, in de gedaante van platte 
schubben, die Inj analoge lichtbreking, merkbaar stei'ker dubbelbrekend 
zijn dan de gewone kryptokristallijno massa’s. Terwijl bij de laatste 
de did)l)el breking varieert tusschen 0,001 en 0,003, kan zij bij deze 
jtlaatvormige kristallen tot 0,007 stijgen ; de hootdbrekingsindices 
zijn dan ca 1,520 en J,527. In convergent gepolariseerd licht neemt 
men aan den mud van ’t gezichtsveld een deel eener interferentie- 
tiguur waar, die den indrnk maakt van tot een éénassig kristal te 
behooren. Echter is bij ’t bewegen van de mikroskoop-tafel duidelijk 
de kromming, en zelfs de hyperbool vorm van de donkere balken 
waar te nemen ; ongetwijfeld heeft men dan ook hier te doen met 
een optisch-tweeass'uj kristal met zéér kleinen asseidioek, terwijl de 
stand van de eerste bissectrix, zoowel als de dispersie, op inonohHene 
symmetrie wijzen, met eene sterke toenadering tot tetragonale sym- 
metrie. Dit laatste blijkt, behalve uit de schijnbai’e éénassigheid, ook 
uit het feit, dat rechthoekigbegrensde plaatjes voorkomen, met rechte 
of diagonale uitdooving, en veelal met splijtingslijnen, die met de 
optische hoofdsneden hoeken van 45° maken. Het specitieke gewicht 
dezer violette preparaten verschilt niet merkbaar, evenmin als do 
brekingsindices, van dat van de /'''-moditikatie, en bedraagt bij 
25° C. : d^o = 2,401 rt 0,008 (bij verschillende preparaten bepaald). 
Het is ons gelukt, om deze zelfde, schijnbaar éénassige plaatjes ook 
uit natuurlijken spodnmen te verkrijgen door smellen en langzaam 
laten kristalliseeren ; ei- is geen twijfel aan, of deze phial vormige 
kristallen zijn niet anders dan andere grooiings\’ormen van dezelfde 
/■’-moditikatie, welke de bij het smelt|)unt stabiele vorni van den 
spodumen voorstelt. Met dat al is ’t ons tot dusverre niet mogen 
gelukken, eene afdoende veildaring voor de eigenaardige i'oodviolette 
kleur van vele dier preparaten te geven. Zeker is het, dat deze 
niets te maken heeft met bijmenging van nit den kroeswand opge- 
nomen stotfen, en daarentegen zeker in verband staat met do 
grovere krislallijne struktnur der preparaten. Hoe dichter desamen- 
stelling der mengsels aan die van de zuivere verbinding komt, 
en hoe langzamer de kristallisatie der massa, door langduilg ver- 
hitten even beneden de smelttemperatnur, plaats heeft, des te meer 
kans schijnt er te zijn, dat de kleuring optreedt. Ook. dezelfde 
9 
Verslagen der AfJeeling Natuurk. Dl. XXIll. A®. 1914/15 
