134 
De groene knnzieten hebben de grootste, overigens van die der 
andere, weinig verschillende brekingsindices, terwijl de rosa gekleurde 
iets kleinere, de kleurlooze nog iets kleinere waarden daarvoor bezitten. 
Volgens de iminersie-inethode werd door ons gevonden : =1,658 
en 71^ = 1,673, welke waarden van de gemiddelde: 1,6588, 
77,3 = 1,6645 en 77,3 = 1,6750^) slechts weinig afwijken. 
De in de literatuur o[igegeven analysegetallen der rosa kristallen, 
zoowel als die der groene, mogen hier ter vergelijking met die van 
den kunziet van Rincon vermeld zijn : 
rosa kristallen: 
groene kristallen: 
SiÖ 2 : 63,85% CaO : 0,52o/o MnO : spoor SiÖ 2 : 62,21% CaO : 0,50 '/o MnO : spoor 
/t/gOj : 29,87o/o 7 Vö 20 : 0,98 7o /"^aO3:0,15% 29,790 /q A^ö 20: 1,03% ^^203: 2,480/o 
LüO : 3,76% MgO :0,13% K^O :0,12% I Z.4O : 4,02 V» MgO : spoor K.O :0,21o/o 
Rest: 0,370/0. I Rest: 0,25o/q. 
Een hooger smeltpunt dan voor den synthetischen spodumen is 
hier, op grond der samenstelling, wel te verwachten. Immers het 
gehalte aan SiO^ is bij de rosé kristallen ongeveer hetzelfde als bij 
den kunziet van Rincon-, daarentegen is ’t (I3 -gehalte bij het 
mineraal van Madagascar aanzienlijk grooter, ’t gehalte aan Lij) 
dus aanzienlijk kleiner dan bij den Amerikaanschen kunziet, terwijl 
de som dezer drie bestanddeelen bij beide slechts weinig verschilt : 
97,57o bij den kunziet van Madagascar, 98,27o bij dien van Rincon. 
Voor ’t specifiek gewicht der rosa variëteit wordt 3,177 opgegeven, 
— eene waarde, die slechts weinig verschilt van de door ons gevonden 
waarde : = 3,201 ± 005. 
De brekingsindices van het omgesmolten, zwak dubbelbrekende 
produkt, werden bij 25°,1 C. bepaald op 77, = 1,518 en 77 , = 1,520 ; 
de dubbelbreking was zeker niet grooter dan 0,002. 
Het specifiek gewicht der omgesmolten en gekristalliseerde stof 
bedroeg bij 25°, 1 C. : d^o = 2,373, wanneer het praeparaat eenige 
uren op eene temperatuur, even onder het smeltpunt, gehouden was ; 
de stof leverde dan onder het mikroskoop ’t typische beeld der uit 
schubben opgebouwde aggregaten van den |?-spodumen, met zwakke 
dubbelbreking en onregelmatige, undulatorische uitdooving. Wanneer 
de «-spodumen niet gesmolten werd, doch alleen eenige uren even 
beneden ’t smeltpunt gehouden werd, was het praeparaat onder 
sterke voluumvergrooting geheel overgegaan in dezelfde |3-modiücatie, 
met een specifiek gewicht van d^o = 2,376 bij 25°,1 C. In beide 
gevallen was de gemiddelde brekingsindex voor iVa-licht : nn = 
= 1,518 ± 0,001. 
9 Duparc, Wunder et Sabot, Mém. de la Soc. physique de Genève, 36, 402, 
(1910;. 
