142 
De correctie bij 14680 M.V. is praktisch 0 M.V. ; het smeltpunt 
ligt dus l)ij 1428° C., — geheel overeenkomstig het resultaat der 
direkte smeltpimtsbepaliiig. 
Bij deze proeven werd eenmaal, na langdurig verhitten op 14600 
M.V., dus even beneden ’t smeltpunt, een praeparaat verkregen, dat 
uit wat grootere kristalindividuen bestond. Zij bleken uit groote, 
homogeen uitdoovende platen te bestaan met eene dubbelbreking 
van ongeveer 0,007, en denzelfden brekingsindex 1,519 als de /7-mo- 
diükatic, welke indertijd nit het uit LiAlO^ en t*ereide silikaat, 
door smelting en afkoeling was verkregen. Ook hetzelfde assenbeeld 
werd in konvergent licht waargenomen. Er is geen twijfel aan, dat 
de uit de smelt ontstaande spodumenvorm precies dezelfde is als die, 
welke door ons /V-spod urnen is genoemd. Er is geen reden, om ’t 
bestaan van nog eene derde rnodifikatie te veronderstellen,' welke 
bij afkoeling in den /7-vorm zou moeten overgaan. 
§ 15 . Alvorens over te gaan tot de studie der overgangen in den 
vasten toestand bij deze verbindiiig, zijn in de volgende tabel nog eens 
alle gevonden smeltpunten en specifieke gewichten bijeengeplaatst. 
Uit deze tabel (zie p. 143) kan men dp hinzieten de 
smelttem'peraiuur aanzienlijk hooger Ugt dan hij den sgnthetischen spo- 
duinen, en dat voorts in d algemeen 't smeltpunt daalt hij stijging van 
’tspecijiek gewicht. (De soortelijke gewichten van de twee eerste 
kunzieten liggen te dicht bijeen, om hieromtrent volledig uitsluitsel 
te geven). Bij de beide krjptokristallijne spodumensoorten daaren- 
tegen heeft ’t mineraal met ’t hoogste smeltpunt juist de grootste 
dichtheid; maar hier zijn weder de smeltpunten te dicht bijeengelegen, 
dan dat, — gezien bovendien de geringere scher|)te der bepalingen, — 
eenige detinitieve conclusie omtrent een eventueel verband tusschen 
beide waarden nu reeds zoude mogen getrokken worden. 
§ 16 . Thans dient de vraag beantwoord te worden, op wélke 
wijze de verschillende rnodifikatie s van de verbinding < 8/4 6*12 
met elkaar samenhangen? Dat cr meerdere van zulke moditikatie’s 
zijn, is reeds duidelijk gebleken nit het feit, dat d stollingspivdukt 
der natuurlijke spodumensoorten geheel verschillend is van d gebezigde 
idtgang.nnateriaal'^). Ons onderzoek heeft nu geleerd, dat er inderdaad 
niet meer dan twee van zulke modifikatic’s zijn, welke als n- en 
//’-spodumen kunnen worden onderscheiden. 
h Zie ook ; G. Tammann, Krystallisieren und Schmel/en, p, 1 14. Spodumen [d = 3,17 ) 
ging na tien uren verhiiten boven een BMWsewbrander allengs over in eene slof met 
lager specifiek gewicht (2,94), welke veel gemakkelijker door HF wordt aangegrepen. 
