148 
zijn. De inikrofotografieën fig. 7 en 9 kunnen van het uiterlijk dezer 
modilikatie’s eenig denkbeeld geven. 
§ 18 . Het is te verwachten, dat de bedoelde omzettingssnelheid 
echter door bepaalde katalysatoren, of door sommige ,,vloeimiddelen” 
zóódanig zal kunnen worden beïnvloed, dat ze reeds bij lagere tem- 
peraturen eene merkbare waarde verkrijgt. 
Inderdaad gelakte het, om te bewijzen, dat bij verhitten van spo- 
dumeuglas in gesmolten natriumwolframaat bij temperaturen tusschen 
850’ en 920° C. ongeveer, na 32 uren eene beginnende kristallisatie 
optrad, welke echter pas na 65 uren verhitten volledig was. 
De kristal massa had een brekingsindex van 1.523, en hïeek niet 
anders te zijn dan (-l-spodumen, het specifiek gewicht bij 25° C. was: 
d: = 2.579. 
Dergelijke proeven werden vervolgens gedaan met /7-spodumen 
(van Maine) in een mengsel van 20 MoO^ en 80 7o natriummo- 
Ijbdaat, bij temperaturen beneden 650° C. ; bij verhitten gedurende 
122 uren op temi)eraturen tusschen 595° en 605° C. bleek de massa 
uit vezelachtige aggregaten van rechthoekig begrensde kristallen der 
/7-moditikatie te bestaan; de brekingsindex was 1.527, en terwijl 
de aggregaten van kristalletjes in geene enkele ligging tusschen ge- 
kruiste nicols uitdoofden, werd bij de rechthoekige staafjes enkele 
malen eene reclite uitdooving waargenomen. Zoowel hier als in de 
andere gevallen had ’t gekristalliseerde produkt eene licht lila tint. 
Dezelfde proef werd nu nog met den e-vorm verricht (kunziet van 
Jiincon), en deze 88 uren bij temperaturen van 595° tot 605° C. 
gehouden in het zooeven genoemde mengsel. Het bleek, dat de 
stukjes der e-moditikatie ondoorzichtig eji porceleinachtig waren ge- 
Avorden, en óf aan de randen, of in hun geheel, in den /V-Amrm 
Avareu ovei-gegaan ; de brekingsindex was 1.519. 
Voorts bleek het, dat uit de gesmolten massa, onder welke om- 
standigheden ook afgekoeld, óf glas, óf steeds /V-spodumen ontstond ; 
nimmer, en onder geene omstandigheden, gelukte het, om den «- 
vorm uit droge smelten te verkrijgen. Wij meenen, — ook aange- 
zien de ontglazing van ’t spodumenglas nooit anders dan ^'9-spodurnen 
levert, — derhalve te mogen beweren, dat de /^-moditikatie de 
eenige stabiele vorm van het silikaat bij en beneden het smeltpunt 
is. De spodumenmineralen der natuur zijn derhalve zeker niet uit 
9 , Wegens het groote verschil in specifiek gewicht tusschen ’t silikaat en ’t 
gesmolten Avolframaat, is het noodig, om het silikaatpoeder met behulp van een 
platina-roerder telkens Aveer in de smelt order te dompelen; de roerder wordt 
daarbij door een elektromotor gedreven. 
