Verder wei'd een bekende stroom door bet klosje gezonden en 
deze stroom door compensatie gemeten op dezelfde wijze als het 
moment van het proefk losje bij de proeven met gesloten geleider. 
Uit deze metingen zon — een punt, dat nog nader zal moeten 
wo-rden nagegaan — tot kortsluiting in het vloeibare helium \an 
een paar lagen der windingen van het proefklosje moeten worden 
besloten. Na het openen van den stroomketen bleef een remanetd 
moment als vroeger in het klosje over, dat bij verhooging van de 
temperatnur tot even boven die van het helium nitblnsehte. 
Natuurkunde. — De Heer Kamkklingh Onnes biedt aan Meded. 140;^/, 
nit het Natnnrknndig Laboratorium te Leiden. Verdere proe- 
ven niet vloeibaar heliuni. K. Verschijnselen van beginnende 
pammagnetische verzadiging. 
De vraag of paramagnetische stoffen bij hooge veldsterkten ver- 
zadigingsverschijnselen vertoonen zullen, heeft steeds groote belang- 
stelling gewekt. Al was het niet aan te nemen, dat de susceptibiliteit 
ook bij grootere velden dati bereikbaar waren, zich onafhankelijk van 
het veld zou toonen, bij de grootste over welke men beschikte bleek 
dit tot nog toe het geval. De theorie van Langevin kwam verklaren 
waarom alle pogingen paramagnetische vei’zadigingsverschijnselen re 
\inden tot nog toe onvruchtbaar moesten blijken. De magnetisatie 
blijkt volgens deze theorie bepaald te worden door eene groot- 
heid a = wiT-ar het magnetisch moment der moleculen per 
grammoleciinl, R de gasconstante, 7’ de absolute temperatuur, en H 
het veld is. Zoolang a Jiiet waarden boven 0,75 aanneeint, ontsnap- 
pen de verandei'ingen van de susceptibiliteit met het veld aan de 
gewone methode van waarneunng en bij gewone temperaturen geeft 
zelfs een zoo sterk paramagnetische stof als de zuurstof bij een veld 
van 100.000 voor a. nog slechts de waarde van ongev. 0,05. Reeds bij 
gelegenheid van het 2" Internationale Koudecongres te Weenen (1910) 
heb ik er op gewezen, dat deze verklaring in het verlagen van de 
temperatuur den weg aangeeft, langs welken men tot de waarne- 
ming van de paramagnetische verzadigingsverschijnselen zou kunnen 
komen, en dat voor de studie van deze de heliumtemperaturen het 
meest geschikt zijn. Immers daar men tot absolute temperaturen, die 
70 ja 150 maal kleiner zijn dan die van de gewone omgeving, 
kan afdalen, bereikt men hetzelfde alsof men de veldsterkte, bij 
welke men onderzoekt, tot het 70 of 150-voudige opvoert. 
Aan nnjn groot verlatigen om langs dezen weg het — ook voor de 
