175 
topografie hiervan niet verandert, zonden het reclite lijnen zijn. De 
kromme I heeft hetrekking op 20, °3 K., II op 14,°7 K., III op 4,°25 K., 
IV op 1,°9, K. Iedere afdeeling vati de abscis geeft ongev. 90 kilogauss^ 
iedere afdeeling van de ordinaat 25 gram. De verhouding van de 
kracht tot het kwadraat van het veld in de hartlijn der polen was 
afgezien van kleine veranderingen in de topografie ^■an het veld 7a- 
De kleine afwijkingen van de rechte lijn bij de kromme voor 20°. 3 K. 
zijn waarschijnlijk in de eerste plaats aan fouten in de topografie van 
het veld te wijten. Immers de vroegere nauwkeuriger bepalingen 
geven eene rechte lijn. Met behulp van de afwijkingen der waarne- 
mingen van de rechte lijn voor 20. °3 K. zijn de lijnen voor de nog 
lagere temperaturen voorloopig gecorrigeerd. Deze blijken bij dezelfde 
waarden van het veld eene des te sterkere kromming aan te nemen 
naarmate men tot lagere temperaturen afdaalt, gelijk uit de theorie 
van Langiwin volgt. De tangens van den hellingshoek van de raaklijn 
bij den oorsprong schijnt binnen de grens van de nauwkeurigheid, die 
bij het verwaarloozen van (zie het boven aangevoerde) nog aan te 
brengen correcties verwacht kan worden, in overeenstemming met de 
wet van Curik, omgekeerd evenredig met de absolute temperatuur te 
zijn, en de afwijking van de kromme van de raaklijn uitgedrukt door 
de verhouding van de ordinaat van de kromme tot de waarde van 
de ordinaat van de raaklijn bij dezelfde waarde van de absciss bij 
een bepaald veld, herinnert in het oog vallend aan de afwijking van 
de kromme van Langevin die de magnetisatie als functie van het 
veld geeft op dezelfde wijze uitgedrukt. Het karakter der paramag- 
netische magnetisatie treedt in deze metingen bij de met vloeibaar 
helium te bereiken temperaluren zeer duidelijk aan het licht. 
Natuurkunde. — De Heer Kamerlingii Onnes biedt aan mede- 
deeling N". 'J41« uit het Natuurkundig Laboratorium te Leiden. 
H. Kamerlingh Onnes en O. Holst: „Over het meten van 
zeer lage temperaturen. XXLV. Vergelijking van den ivaterstof- 
en den heliumthermometer van constant volume tot hij het 
vriespunt van umterstof onderling en met een platina weer stands- 
therniometerk' 
\ 1. Inleiding. De metingen, waarover deze mededeeling handelt, 
brengen eene reeks van onderzoekingen, die te Leiden ondernomen 
zijn om de schaal van de absolute temperaturen tot bij het vriespunt 
van waterstof vast te stellen, in zooverre tot een voorloopige af- 
sluiting, dat nu ook door metingen met een differentiaalthermo- 
meter^) de directe vergelijking van de heliumschaal met de water- 
1) Vergelijk ook H. Kamerlingh Onnes, G. Braak en J. Glay Med. N'k 101a 
Ztg.Versl. Nov. 1907 § i onder 4&. 
