éénwaardig- kation. Nog- opvallender is liet feit, dat het eleetro- 
endosniotisch transport, volgens Elissafoff, in een glaskapillair eerst 
door 100 mikrornolen AT" op 0 gebracht wordt en omkeer niet 
optreedt ; terwijl dezelfde onderzoeker met een kwartskapillair de 
nulwaarde wel is waar bij ongeveer dezelfde concentratie bereikte, 
als bij het hier medegedeelde onderzoek -vereischt bleek (hij vond 
1 
n.1. 1.6 pMol — Al 2 [SOj 5 ), maar ook toen kon hij geen omkeer 
van de transportrichting waarnemen. Men krijgt daarnit den indrnk, 
dat bij dat onderzoek secundaire invloeden op den voorgrond treden; 
wellicht is het krachtige elektrische veld, waarin de metingen ge- 
schieden, niet zonder invloed op de kapillair zelve. Slechts het vier- 
waardige Th"" ion was in staat omlading te bewerken. 
De hier verkregen resultaten sluiten zich goed bij de algemeene 
theoretische gezichtspunten aan. De elektrische dubbellaag in de 
kapillair bestaat bij zuiver water uit 'OH ionen aan de zijde der 
glaswand en 'H ionen aan de zijde der vloeistof tengevolge van de 
selectieve ionenadsorptie van den glaswand, die steeds het 'OH ion 
sterker adsorbeert. Uit de electroljtoj)lossingen worden de kationen 
gretiger geadsorbeerd dan de anionen, zoodat de lading daalt. Is deze 
adsorptie voor KCl, BaCl^ en AlCk zoodanig-, dat oplossingen van 
gelijke molecuulconcentratie ongeveer gelijkmatig geadsorbeerd wor- 
den, dan is het begrijpelijk, dat het driemaal aktievere Af-ion een 
veel geringere concentratie vereischt dan het K'-ion ter bereiking 
van gelijke potentiaal verlaging. 
Is de kapillair eenmaal omgeladen, dan schijnt zeer spoedig- de 
adsorptie van het (U'ion, dat een lading- draagt, die nu tegengesteld 
aan die der kapillair is, te overwegen. De positieve lading bereikt 
dan ook weldra (bij 3 p Mol) een maximum waarde om ver- 
volgens weer af te nemen, maar slechts langzaam, omdat liet ont- 
ladende ion hier éénwaardig is. 
Evenzeer zijn met de theorie in overeensteniniiug de resultaten 
van Riéty ^), o. a. dat het zont van een zwaar metaal sterker ont- 
ladend werkt, dan dat van een lichter (Ou en Zii, althans in de 
kleine concentraties). Een kation van een zwaar metaal toch wordt 
sterker geadsorbeerd dan dat van een licht ‘^). Ook de verhoudingen 
bij C 11 SO 4 en CikNOj, zijn in overeenstemming met onderzoekingen 
omtrent de adsorbeerbaarheid van die zouten *). Ook de invloed 
1) !. c. 
~) Morawitz, Koll. Beih. 1, 301 (1910). 
3) Freundlich en Sgiiucht, Z. f. physik. Ghem. 85, 641 (1913). 
