262 
E = M-P 
V 
■ ( 1 ) 
waarin co de specifieke weerstand en de konstante der inwendige 
wrijving aangeven, terwijl P den aangebracliten druk aangeeft. Wij 
kannen evengoed liet electriscli moinenl van de dubbellaag als 
vergelijkingsgrootheid nemen als de lading s per eenheid van door- 
snede, aangezien zij daarmede recht evenredig is. Verg. (1) schrij- 
ven wij : 
Geven wij nu de grootheden, die betrekking hebben op een BaCk- 
oplossing, aan met den index b, die, welke voor de zestigmaal zoo gecon- 
centreerde oplossing van KCl gelden, met den index k, dan moet 
op grond van bovenstaande beschouwingen dus 
Daar wij alleen het oog hebben op zeer verdunde oplossingen, 
kunnen wij ’ji = ïj/,- ( nl. = stellen. Hieruit volgt dus 
of in woorden : de verhouding der stroomingspotentialen van tivee 
electrolyt-oplossingen, loelker concentraties zich verhouden als hij qrens- 
loaarden van Jcolloiden, zijn omgekeerd evenredig met de specifieke 
iveerstanden dier oplossingen. 
De aandacht dient er intusschen op gevestigd, dat onder grens- 
waarden in dit verband niet mag worden verstaan de concentratie 
y der toegevoegde electroljt. Aan deze toch wordt een gedeelte door 
adsorptie onttrokken en zoodoende behoort bij den zich instellenden 
eindtoestand een lagere concentratie, die wij / zullen noemen. Bij 
de proeven omtrent de stroomingspotentialen mogen wij de totaal» 
concentraties waarschijnlijk wel met de evenwichtsconcentraties 
identificeeren, daar het adsorbeerende oppervlak (de glaswanden) 
zoo gering is ; alleen bij de uiterst zwakke AlCk-oplossingen kan 
daaromtrent twijfel rijzen. Maar bij de kolloid-sjstemen mag dat onder- 
scheid niet verwaarloosd worden. Deze -/-waarden zelve zijn slechts 
bepaald bij het As^Sj ') en HgS, j sol, en voor andere electrolyteii dan 
‘) Freundligh, Zeitschr. f. pliysik. Gliem. 73, 385 (1910). 
Freundligh en Schucht, ibidem 85, 641 (1913). 
I ^ 
7c a>/. 
