265 
dit getal weer voor vergelijking gebruiken daar het in recdite even- 
rediglieid met de lading samenliangt. 
Voor HCl bepaalde bij voor 0.005 n. ; 3.30, voor 0.010 n. 2.8. 
Wij moeten voor vergelijking met 0.01 n. KCl kennen de potentiaal 
31 
bij de concentratie — X 0.01 = 0.0062. Ik heb deze geïnterpoleerd 
door aan te nemen, dat de logarithmen der potentialen recht even- 
redig zijn aan de logarithmen der concentraties, nadat ik mij eerst 
ervan overtuigd had, dat deze inlerpolatie-formnle '■) bij langere 
series (in Riéty’s verhandeling vermeld) goed voldeed. Men vindt 
dan 3 . 2 , wat dus weer een fraaie overeenstemming levert. 
6 . Kwantitatieve vergelijkingen met het driewaardige kation zijn 
moeilijk te maken, aangezien de /-"^^ai'deïi daarvan niet bekend, 
resp. onzeker zijn. Uit de op pag. 262 geciteerde verhandelingen 
krijgt men echter den indi'uk, dat de x-waarden zeer weinig van 0 
afwijken, wat weer in overeenstemming is met Tabel IV der vorige 
verhandeling, aangezien volledige ontlading daar alreeds bij een 
concentratie van 0.8 p Mol. plaats vindt. 
7 . Een niet minder tretfend parallelisme tusschen lading en grens- 
waarde levert ons de gevonden gedaante der kromme voor de 
stroomingS|)otentiaal bij AlCl, o{)lossingen. Deze lijn toch sluit zich 
volkomen aan bij de z.g. onregebnatu/e reeksen. 
Uit het besprokene in § 3 in verband met Tabel IV (resp. fig. 3) 
der vorige verhandeling volgt, dat de concentratie, waarbij de 
batterij poolwissel vertoont, ook die van de nullading der kapillair 
is, terwijl haar positieve lading tot circa 3 p Mol. stijgt en van daar 
af daalt, zonder nochtans weer nul te worden. Een AlClj oplossing 
zal dus eerst ontladend en daardoor uitvlokkend op een negatief sol 
werken ; bij hoogere concentraties zal zij dat sol tot een positief 
sol om laden en eerst bij veel hoogere concentratie het sol weder 
ontladen en doen uitvlokken. Maar daarmede zijn volkomen de 
verschijnselen beschreven, zooals die b.v. door Büxton en Taegue -) 
geconstateerd zijn, toen zij niastix met AlCl, uitvlokten, indigo, resp. 
Pt met FeClg. De lage-niet-vlokkings zone, de lage-vlokkings zone, 
de boven-niet resp. de boven-vlokkings zóne, zij kunnen, om zoo te 
zeggen, uit de figuren der vorige verhandeling worden afgelezen. 
Men is gewoon het verschijnsel der onregelmatige reeksen toe te 
1) Aan de formule is slechts de beteekenis eener interpolatieformule te hechten. 
2) Z. f. physik. Ghem. 57, 64 (1907 . 
