eeiiigden en de hoeveelheden van den katahysator, die voor de reactie 
noodig zijn, veel geringer waren dan bij de synthese der ketonen. 
(Recneil 22, 30J (1903)). 
Toen ook het niti'obenzylchloride, dat zich loel met AlClj vereenigt, 
veel minder snel werd aangegrepen dan het benzylchloride en 
vervolgens zeer reactieve anisol, dat eveneens een molekulaire 
verbinding vormt rnet AlClg, in het geheel niet op CCl^ inwerkte, 
tei wijl benzol dit nitmnntend deed, waren de feiten van dien aard, 
dat ik de stelling nitsprak, dat de vorming van verbindingen tiisschen 
katalysator en geactiveerde stof niets met de eigenlijke katalytische 
werking te maken had (Recneil 23, 104 (1904)) en dat, wanneer de 
katalysator, zich niet met een der in de reactie aanwezige stoffen 
\ e!'eenigt, wij met de kalalytische werking in haar zniversten vorm te 
doen hebben (Recneil 24, 10 (1905)). 
Aldus kwam ik langs indnctieven weg tot de overtuiging, dat het 
vormen eener verbinding met den katalysator geen verklaring gaf 
van de katalytische werking als zoodanig, en dat daarmede de 
theorie der Insschenprodnkten verviel. 
2. Ik heb vervolgens getracht ook langs dednctieven weg aan te 
loonei), dat het vormen van een verbinding van stof met katalysator 
noodwendig tot een gedeeltelijke paralyse van dezen kaatsten moet 
voeren. (Versl. Ak. v. Wet. 1907 p. 613 en 1909 p. 355). 
Wilde men dus tot een bevredigende verklaring komen, dan moest 
zij gezocht worden in het geen gebeurde, vóórdat er van de verbin- 
ding van katalysator met slof sprake is. Hij het naderen van den 
katalysator tot de geactiveerde stof zoude een verschijnsel moeten 
plaats vinden, dat eerder met een losser maken, met een dissociatie, 
dan met een vastlegging te vergelijken moest zijn. (Gedenkboek van 
Hkmmelkn p. 386 (1910); Recneil 29, 87 (1910)). 
Ik heb toon aangetoond (Versl. K. A. 1909, 356; z. o. R 32, 1 
(1913); Oh. Weekb. 7 , 121 (1910); R 29, 86 (1910), dat een 
katalysator zooals AlClj inderdaad op chloriden, die hij activeert een 
dissocieerenden invloed uitoefent; chloraal werd gesplitst in CO, HCl 
en CjCh, triinethylacetylchloride in kooloxyde, HCl en isobnteen, enz. 
Maar daarbij bleek tevens, dat ook nu de verklaring niet gegeven 
was, omdat de werking dan te hevig was geweest ; in plaats van 
de te verwachten condensatie-produkten met benzol, werden in der- 
gelijke gevallen, öf de ontledings-produkten of condensatie-produkten 
dezer molekuuldeelen met benzol verkregen. Zoo ontstonden uit 
SO.^Ch en de benzolkoolwatei-stoffen betrekkelijk zeer geringe hoeveel- 
heden snlfonen tegeno\ er groote hoeveelheden sulfinezuur en chloor- 
