330 
Scheikunde. — De Heer van Romburgh bied! eene mededeeliiio' acan 
\’aii den lieer F. M. Jaeger : ,,()nderzoiik:in(jen over de Tem- 
peratHiirkoëfj'iclenten der vrije Oppervlakte-energie van Vloei- 
stojien bij Temperaturen tussciien —^0° qw C. Methode 
en Apparatuur.” 
(Mede aangeboden door den Heer Franchimont). 
§ 1 . Het doel der in ’t volgende beschrevene onderzoekingen was 
de beantwoording der vraag, welke de veranderlijkheid is van de 
zoogenaamde ,,moleknlaire oppervlakte-energie” van gesmolten zonten 
met de temperatnnr, en in hoeverre daarbij eenige analogie met wat 
tot dusverre bij niet elektroljtisch-geleidende vloeistoffen werd waar- 
genomen, zon kunnen vasigesteld worden. 
Sedert door Eötvös ') op grond van de wet der korres|)ondeerende 
toestanden een zeker verband tnsschen de waarde van den tempera- 
tnnrkoëffiicient der grootheid: den graad van associatie 
der onderzochte vloeistof waaivschijnlijk sverd gemaakt, en door de 
metingen van Ramsay en Shields''), en later van talrijke andere onder- 
zoekei's'), inderdaad het bewijs geleverd scheen, dat de waarden dier 
koëfhcienten bij ,, normale” vloeistoffen in ’t algemeen weinig van 
2,2 Erg per graad C. verschilden, tei-wijl zij dan voor geassocieerde 
vloeistoffen aanzienlijk kleiner bleken te zijn, — is men de hoop 
gaan koesteren, om langs dezen weg tenslotte tot een beter inzicht 
betreffende den moleknlairen bouw der vloeistoffen te geraken. 
In elk geval zal de kennis van de afhankelijkheid der vrije opper- 
vlakte-energie X van de temperatunr, van groot belang blijven voor 
alle vraagstidiken, die den umerlijken toestand der vloeistoffen 
betreffen. Het is a priori nauwelijks aan te nemen, dat de wet der 
korrespondeerende toestanden ook bij gesmolten zouten hare geldig- 
heid zon behouden, aangezien zulke vloeibare zouten toch elektro- 
lyten, en min of meer sterk gedissocieerd zijn. Indien echter omge- 
keerd bij dit onderzoek eens onverwachts analoge betrekkingen voor 
den dag mochten treden als bij de tot dusverre onderzochte vloei- 
stoffen, dan zou dat een feit van groote beteekenis mogen heeten 
b Eötvös, Wied. Ann. 27. 448 (1886); van der Waals, Zeits. f. phys. Ghem. 
13. 713. (1894). Einstein. Ann. d Phys. 34. 165. (1911.) 
b Ramsay en Shields, Zeits. f. phys. (Ihemie 12. 433. (1893). 
b Zie o. a. : Guy^e en medewerkers, Journ. de Chim. phys. 5. 81, 97. (1907); 
9. 505 (1911); enz.; Walden en Swinne, Zeits. f. phys. Ghein. 79, 700. (1912); 
Buil. Acad. St. Pétershourg, (1914) 405, 
