sai 
voor (Ie l)eoordeeling der waarde, die aan de bovenbedoelde be- 
scdionwingswijze mag worden toegekend in de gevallen waar bet 
’t vinden van kriteria geldt bij problemen, den moleknlairen bonw 
der vloeistoffen in ’t algemeen rakende. Voorts kon de hoop gekoes- 
terd worden, dat de invloed der chemische konstitntie dezer zouten 
op do te meten grootheden eerder zou kunnen worden nagegaan, 
dan in ’t geval der uit zooveel gekompliceerder molekulen opge- 
bouwde organische vloeistoffen. 
Deze en andere overwegingen hebben reeds voor eenige jaren 
(1910) het plan doen rijpen, om eene methode te ontwikkelen, die 
in staat zou stellen, om de studie van de afhankelijkheid der mole- 
kulaire oppervlakte-energie van de temperatuur, ook bij tempera- 
turen tot in de buurt van 1650° O. met kans op goeden uitslag ter 
hand te nemen ')• stijging der waarnemingstemperatuur vermeer- 
deren zich de experimenteele moeilijkheden bij precisie-nietingen op 
eene schrikbarende wijze : wat bij kamertemperatuur eene uiterst 
eenvoudige proefneming kan heeten, stuit l)ij 400° C. reeds vaak 
op ernstige moeilijkheden, en wordi boven 1000 G. veelal totaal 
onuitvoerbaar. Aldus is ’t eerst nü mogelijk gebleken, om over deze 
pogingen eenige mededeelingen te doen, en de resultaten daarvan 
ter kennis van anderen te brengen, nadat eene langdurige ervaring 
de betrouwbaarheid der gevolgde methode bewezen en den graad 
der bereikte nauwkeurigheid voldoende heelt leeren kennen. 
§ 2. Van de vele methoden, die ter bepaling der oppervlahte- 
spanning van vloeistoffen zijn voorgeslagen, is de meest gebezigde 
tot dusverre diegene, bij welke de stijglioogte der vloeistof in kapil- 
laire buizen wordt gemeten. Ook Ramsay en Siiields, ei^ de meeste 
onderzoekers na hen, hebben van deze methode gebridk gemaakt. 
Het valt echter niet te ontkennen, dat de absolute waarden van x, 
die voor eene zelfde vloeistol en bij dezeltde temperatuur door ver- 
schillende waarnemers zijn gevonden, in vele gevallen nog vrij aan- 
zienlijk verschillen. Gemeenlijk wordt dit gemis aan overeenstemming 
méér in den ongelijken graad van chemische zuiverheid der stoffen, 
dan in de methode gezocht. Als men echter bedenkt, hoe er onder 
*) Met de voorloopige proefnemingen werd door mij in den winter 1910—1911 
aan het Geophysical Laboratory te Washington, een begin gemaakt, en de bruik- 
baarheid der methode tot ca. 1^200° toe, bewezen. Ofschoon daarbij reeds geble- 
ken was, in welke richting verbeteringen moesten worden aangebr : cht en welke 
bezwaren nog uit den weg geruimd moesten worden, is de verdere uitwerking 
gedurende eenige jaren vertraagd geworden wegens den bouw van het chemische 
laboratorium der Gi-oningsche universiteit. Eerst op ’t einde van 1913 konden de 
proefnemingen weder opnieuw aangevangen worden. 
