417 
dezer drie hoofdtypen voor. Kenmerkend 
voor N®. 1 is, dat — daarbij met stijgende 
dt 
temperatuur steeds grooter, hij N®. 3 
steeds kleiner wordt; daarentegen blijft 
dit quotiënt alleen in ’t geval N®. 2 kon- 
stant. Het is nu van belang, om op te 
merken, dat in tegenstelling van wat men 
tot dusverre daaromtrent vermoed heeft, 
het optreden van type N\ 2 eenerzijds, 
van jY". 1 of 3 anderzijds, in geen dni- 
^ del ijken samenhang schijnt te staan met 
de waarde van ’t quotiënt 
dg 
dt 
en ook niet met de ahsohUe waarde 
van X of van g. 
II. Het blijkt, dat, in overeenstemming met de ervaringen van 
vroegere onderzoekers, de onderzochte vloeistoffen zich inderdaad, 
al is ’t op eenigszins gekunstelde wijze, in twee. hoofdgroepen laten 
verdeelen, al naargelang van de waarde van 
Tot de eene groep A behooren die vloeistoffen, bij welke de 
waarde van ^ inderdaad zéér nabij Eötvös’ ,,konstante” 2,27 Erg 
dt 
per graad C. blijkt te liggen. Weliswaar dient daarbij opgemerkt 
te worden, dat hier alleen sprake kan zijn van eene gemiddelde 
dg 
luaarde van — over een met te ivijd temperatuurtrajekt, daar toch, 
dt 
zooals sub I gezegd werd, deze vloeistoffen volstrekt niet altijd eene 
X-^-afhankelijkheid van het type 2 vertoonen, en zulk eene lineaire 
afhankelijkheid dan ook alleen voor binnen enge tempei'atuurgrenzen 
liggende deelen der kromme kan worden aangenomen. 
Tot deze groep A zijn te rekenen : vooreerst enkele esters, zooals 
b.v. Isohoterzure Aethylester (2,15); Isohoterzure Isohntylester (2,18); 
Oxaalziire Diaethylester (2,26) ; Malonzure Diaethylester (2,52) ; Wijn- 
steenzure Diaethylester (2,35) ; Acetylazijnzure Aethylester (2,19) ; voorts : 
Chloroform (2,06); Diniethylaniline (2,23); Phenetol (2,14); Anethol 
(2,25); Benzoëzure Methylester (2,2J); Benzoëzure Aethylester (2,29); 
Salicylzure Methylester (2,30) ; Salicylzure Aethylester (2,23) ; Kaneel- 
zure Èletkylester (2,43); a-Picoline (2,02); enz. 
Bij de meeste dezer en soortgelijke stoffen is echter een sterk 
