44Ö 
individuen. De richting van dit sjrnmetrievlak is op de negatieven 
steeds geinakkelijk te herkennen, door de eigenaardige spits vormige 
groepeering van de vlekken aan de bovenzijde der foto’s, gelegen 
tiisschen de beide sterk uitgesproken cirkelvormige kransen aldaar; 
alsmede door het feit, dat ze de groep van vijf intensief zwarte 
vlekken halveert, welke in fig. IJ, 13a en 14 even onder de centrale 
\lek zichtbaar zijn; in de tig. 11 zijn deze vlekken door de krachtige 
uitstraling van het versterkingsscherm en daardoor veroorzaakte 
veigiooting der centrale vlek, op de reproduktie onzichtbaar geworden. 
Het lijdt dus wel geen twijfel, of deze foto’s leveren het bewijs, 
dat de pseudotetragonale c-as der apophjllietkristallen niet eens eené 
tweetallige as is, maar hoogstens als de vertikaal-as van eene mono- 
sijmmetrische molekuulgroepeering kan aangezien worden ; de oor- 
spi onkelijke molekuulstruktiiur van den apophylliet is niet als tetragonaal, 
maar als monoklien te beschouwen. 
Wij vestigen in dit verband nog eens uitdrukkelijk de aandacht 
op de groep van vijf intensieve vlekken, even beneden het centrum 
gelegen. Inderdaad is deze krans van vijf vlekken, aan vijf net- 
vlakken beantwoordend, typisch voor de apophyllieten van Ameri- 
kaansche vindplaatsen ; zij speelt bij deze silikaten blijkbaar eene 
zeer eigenaardige rol. Aangezien n.1. in de literatuur gegevens te 
vinden zijn, die er op zouden wijzen, dat de apophylliet door vei- 
hitten op 270° C, onder jiarlieel waterverlies, werkelijk tetragonaal 
zou worden, hebben wij in het vroeger door ons beschrevene ver- 
liittingsapparaat, den invloed van eene zoodanige verhitting op 
270 300 C. onderzocht. Het blijkt, dat alle vlekken verdwijnen, 
doch dat de genoemde vijf worden uitgerekt als de vingers van eene 
hand (tig. 136. plaat II ) ; een feit dat te verklaren is, als men 
onderstelt, dat de oorspronkelijke schare van onderling parallele 
net\ lakken, die die vijl intensie\e vlekken hebben teweeggebracht, 
zich tijdens de deshydratatie en verwarming allengs tot evenzoo vele 
bund^s van divergeerende net-vlakken draaien. Zoo iets zou kunnen, 
wanneer de meer aan het oppervlak liggende molekuulnetten ge- 
makkelijker en eerder hun watermolekulen loslaten, dan de meer 
naar binnen gelegene ; het waterverlies geschied n.1. zeer langzaam 
en gradueel. Wellicht dat eene dergelijke, doch op veel onregel- 
matigere vervorming van de molekuulvlakken berustende verwa- 
zing der beelden, het verdwijnen van alle andere punten en vlekken 
tengevolge heeft ; tenzij men wil aannemen, dat deze vlekken alleen 
door de zmift'i-molek uien zelve te voorschijn worden gebracht. Daar- 
omtrent zal eerst iets definitiefs gezegd kunnen worden, als meerdere 
zeolithische silikaten op deze wijze zullen onderzocht zijn. De fig. 
