455 
Verder ziet men nu, wat wij boven bij onze verkorte afleiding 
reeds dadelijk hebben gesteld, dat inderdaad bij zeer groot volume 
X X , etc. tegenover x^ mogen worden verwaarloosd, en dat wij 
dus 'met de beschouwing der dubbele moleculen kunnen volstaan, 
met verwaarloozing van de aantallen drie- en meervoudige moleculen.^ 
Vergelijkt men nu weder de vergelijking (/?) met (2'+®/y')(^ b')—lll. 
(deze laatste alzoo zonder inachtneming der schijnassociatie), dan is 
dus (zie ook (u) en (y)) : 
derhalve met verwaarloozing van x„ etc. tegenover x. 
v-h' 
v — b^ — X-i^-ib 
7 . 
Hierin is nu de oneindig kleine groolbeid x^b\J> (ook als AJ> 
eindig is) Ie verwaarloozen legen b, en de evenzeer eindige gTOotheid 
V . en verki'ijgt men : 
b' :=b,-v . 
identiek met (3) vnn 5 3. Voor .. . Va volgt dan nit (r) weder de 
waarde R : C,, en zijn de conclusies verder als in genoemde paragraaf. 
Fontanivent sur Clurens, Mei Juni 1914. 
Natuurkunde. - De Heer H. A. Lorentz biedf eene mededeeling 
aan van den Heer G. ,1. Et.ias ; ,,De iverkimj van mngnetisaUe 
der ekctroden op de electromoforische kracht. 
(Mede aangeboden door den Heer Kameelingh Onnes). 
1 De vraag, in hoeverre magnetisatie der electroden van invloed is 
op de electromoforische kracht in een keten,, waarin zich electrolyten 
bevinden, is reeds vaak onderzocht, zonder dat het mogehjk is, uit 
de resultaten dezer onderzoekingen tot een bepaald antwoord op 
deze vraag te komen. Zoo vond Gross in geconcentreerde oplos- 
singen van ferrozouten geen bepaalde stroomrichting, terwijl in gecon- 
centreerde oplossingen van ferrizoiiten de gemagnetiseerde electi-ode 
(beide electroden bestonden uit ijzer) de anode werd. Tot hetzelfde 
resulfaat kwam Andrews 7, die werkte mef sterke zuren als elecfro- 
1) Th. Gross. Sitz. Ber. cl. kais. Ak. d. Wiss. 
2) Andrews. Proc. Roy. Soc. 42 p. 459, 1887; 44 p. o , 
30 
