456 
Ijten. Nichols en Pranklin ' j verkiogen, ingeval een pool van eenè 
gemagnetiseei de ijzeren staaf met den electroljt, die uit eene oplos- 
sing van chroornzuur bestond, in aanraking was, resultaten, die met 
die van Gross en Andrews overeenstemden. In dat geval nam de 
eleetromotoriscl.e kracht sterk toe met de magnetisatie, en bereikte 
in een veld van 20000 Ganss de waarde van ongeveer 68 millivolt. 
Was daarentegen de neutrale zóne van de gemagnetiseerde staaf met 
den eleotrolyt in aanraking, dan was de zin der electromotorische 
kracht tegenovergesteld. Rowland en Bell vonden, dat de gemag- 
netiseerde electrode tot kathode wordt, bij gebruik van zuren, die 
het ijzer aan tasten, als electrolyten. Tot hetzelfde resultaat komt 
Squier'* *', die salpeterzuur als electrolyt nam. De maximale electro- 
motorische kracht bedroeg 36 millivolt, in een veld van 10000 Ganss ; 
bij verdere versterking van het veld veranderde dit bedrag niet. Ook 
Hurmücescu vond de electromotorische kracht in denzelfden zin, 
bij gebruik van verdund azijnzuur of oxaalzuur als electrolyt. In een 
veld van 7300 Gauss bedroeg de electromotorische kracht 14 milli- 
volt. Ten slotte heeft Bücherer =) zich met de vraag beziggehouden. 
Zijn resultaat is in zooverre volkomen negatief, dat hij bij neutrale 
oplossingen van ferrozouten in -geval van magnetisatie dér electrode 
in een veld van 1200 Gauss geen electromotorische kracht vindt, die 
de waarde van 10-^ Volt zou bereiken. Verder spreekt hij de mee- 
ning uit, dat de door Rowland gevonden electromotorische krachten 
veroorzaakt zouden worden door mechanische evenwichtsverstoringen 
(„Erschütterungen”), die het gevolg zouden zijn van het ontstaan van 
het magnetisch veld. Voorts vergelijkt Bücherer de uitkomsten van 
Hurmucescu met hetgeen theoretisch door Duhem “) is afgeleid, en 
concludeert, dat daartusschen geen overeenstemming bestaat. Duhem 
komt tot de formule 
waarin I de magnetiseering van de electrode, het electrochemisch 
aequivalent van het ijzer, de susceptibiliteit en cl de dichtheid er 
van voorstelt, terwijl de electromotorische kracht E positief wordt 
1) E. L. Nichols en W. S Franklin. Am. Journ. of Science 31 p. 272 1886- 
34 p. 419, 1887; 35 p. 290, 1888. 
2) H. A. Rowland en L. Bell. Am. Journ. of Science. 36 p. 39, 1888. 
G. O. Squier. Am. Journ. of Science. 45 p. 443, 1893. 
*) Hurmucescu. Éclair. Electr. Nr. 6 en 7, 1895. 
6) A. H. Bücherer. Wied. Ann. 58 p. 564, 1896 ; 59 p. 735, 1896 ; 61 p. 807, 1897 
®). P. Duhem. Ann. de la Fac. des Sciences de Toulouse. 1888— 89. Wied. Ann 
Beibl. 13 p. 101, 1889. 
