46é 
of wel, aangezien 
öiKi' 
We liouden dan ten slotte over 
+ P 
rn.71 e Tl c “1 
.... (24) 
Uit de bekende stelling voor de vrije enei-gie 
6W éW =0 
verkrijgen we nn met behulp van (10), (16), (20) en (24) 
waarin ; het electrochemisch aeqiiivalent van ijzer is. 
Het potentiaalverschil bestaat derhalve uit twee deelen, nl. één 
deel (de eerste twee termen), dat afhangt van het magnetisch veld, 
en eeri tweede deel, dat afhangt van de concentraties aan de elec- 
troden. Van het eerste deel zal de tweede term met de uitwendige 
veldsterkte quadratisch toenemen, de eerste term insgelijks bij kleine 
veldsterkten, waar we (16) door (15) mogen v^ervangen; bij groote 
veldsterkten echter zal [ de verzadigings waarde bereiken, zoodat 
dan deze term — die intusschen verre overweegt boven de andere 
,, magnetische” termen — slechts nagenoeg lineair met de uitwendige 
veldsterkte zal toenemen. De zin van de door den eersten term 
bepaalde electromotorische kracht is binnen de oplossing geilcht 
vanaf de niet-gemagnetiseerde naar de gemagnetiseerde electrode. 
Het tweede deel der uitdrukking wordt gelijk nul voor Cj = ; bij 
verwaarloozing van de contractie, die de oplossing bij concentratie 
ondergaat, komt deze uitdrukking overeen met het door Helmholtz') 
berekende potentiaalverschil tusschen twee electroden, die zich in 
oplossingen van verschillende concentraties bevinden. 
Nemen we aan, dat c, = en verwaarloozen we de termen, die 
van de susceptibiliteit der oplossing afhangen, dan geldt voor niet 
B 
• (25) 
b H. Helmholtz. Wied. Ann. 3 p. 201, 1878. 
