4^0 
veld niet veranderde. Waren de gebezigde oplossingen neutraal, dan 
bleef het effect na het aanzetten van het veld vrijwel constant. Daar- 
entegen had bij zure oplossingen (die slechts zeer weinig vrij zuur 
bevatten) spoedig eene vermindering en omkeering van het effect 
plaats, totdat eene waarde bereikt werd, nagenoeg tien maal zoo 
groot als het eerste effect direct na de aanzetting van het veld. 
Eigenaardig is het, dat Rowland en Bej.l ook steeds eene dergelijke 
omkeering vonden, terwijl Squier vond, dat boven zekere veldsterkte 
het effect niet meer toenam, in overeenstemming met hetgeen ik 
waarnam. Een ander verschijnsel, dat ik geregeld opmerkte, was 
de vergrootijig van den weerstand der oplossing, naarmate deze zich 
langer in de buis bevond. Ten slotte kan deze weerstand eene waarde 
bereiken van eenige honderdduizenden ohm. 
Ook nam ik proeven met nikkel. Daarbij waren de electroden 
van z.g. ,,Reinnicker’ van de firma Kahlbaum, terwijl als electrolyt 
meestal eene 57o-oplossing van nikkelsulfaat werd gebezigd. Hierbij 
werd echter geen effect met zekerheid waargenomen, zoolang de 
oplossing neutraal was. Waarschijnlijk was er een effect aanwezig 
in den door de theorie vei-langden zin, doch nagenoeg vijf maal 
kleiner dan bij ijzer, hetgeen derhalve beter met de theorie zou 
overeenstemmen. Zekerheid hieromtrent kon echter niet verkregen 
worden, daar de weerstand der oplossing zeer spoedig verbazend 
groot werd, tot zelfs meer dan 10" ii; bovendien was de nulstand 
zeer veranderlijk, veel sterker dan bij ijzer het geval was. Eigen- 
aardig is het, dat de groote weerstand alleen bestond voor zeer 
kleine electromotorische krachten; bedroeg de laatste daarentegen 
enkele volts, dan werd de weerstand slechts enkele duizenden ohm. 
Bij met zwavelzuur sterk aangezuurde oplossingen van nikkelsulfaat 
was geeii ander effect aanwezig dan in neutrale oplossingen; van 
eene omkeering was hier geen sprake. 
Natuurkunde. — De Heer H. A. Lorentz biedt eene mededeeling 
aan: „De breedte van spectraallijnen.” 
§ 1. De eenvoudigste onderstelling ter verklaring van de absorptie 
van het licht is de welbekende dat de molekulen electronen bevatten, 
die door de invallende stralen tot meetz’illen worden gebi'acht en bij 
hunne beweging een weerstand ondervinden. Stelt men zich voor dat 
een electron door een qiiasi-elastische kracht naar zijn evenwichts- 
stand wordt gedreven en dat de weerstand evenredig met de snel- 
heid is, dan wordt de trilling bepaald door de vergelijking 
