474 
bestaat, des te sterker is naarmate de weerstandscoëfficient een 
grooler waarde heeft. 
Is ij zoo groot dat « « 1 is, dan worden de vergelijkingen 
eenvoudiger. Men mag dan steeds in plaats van (6) schrijven 
en hieruit volgt door vergelijking met (4) 
1 — -n}\ 
M = 1 A . . hJ L 
2 — -f- «V ’ 
1 • NQ^n^g 
2c m‘{n^ — n^g'‘ ' 
Deze laatste vergelijking geeft voor n = 
h — 
2cg' 
in overeenstemming met (8), en er blijkt uit dat nu op den door 
DO) bepaalden afstand van het maximum de absorptie-index 5^ -J- 1 
maal kleiner dan is geworden. 
^ 4 . Het bovenstaande is sedert lang bekend, en ik heb het 
alleen in herinnering gebracht om er eenige verdere beschouwingen 
aan vast te knoopen. Daarbij zal ik mij tot lijnen in het zichtbare 
en het ultraviolette spectrum bepalen; er zijn goede gronden om aan 
te nemen dat men dan met trillingen van negatieve electronen te 
doen heeft. 
Een groote moeilijkheid is nu hierin gelegen dat ons het mechanisme 
der absorptie nog zeer onbekend is. Het gevolg daarvan is dat men 
menige gevolgtrekking uit de medegedeelde formules slechts met 
voorbehoud kan aannemen. Toch kunnen naar het mij voorkomt enkele 
besluiten, althans met groote waarschijnlijkheid worden getrokken. 
Eén oorzaak van een weerstand is bij een trillend electron in de 
uitstraling die er van uitgaat gelegen. De theorie leert dat het deeltje 
dientengevolge een kracht ondervindt die, als v de snelheid is, door- 
eb .. 
6?rc* ^ 
kan worden voorgesteld. Bij enkelvoudige trillingen met de frequentie 
n kan men hiervoor schrijven 
zoodat de kracht evenredig met en tegengesteld aan de snelheid blijkt 
te zijn. Bestaat alleen deze „stralingsweerstand”, dan moeten wij 
