476 
Wij zullen iiitussclieii weldra zien dat de uitkomsten (12) en (13) 
slechts een iheoretische heteekenis hebben. Zij zouden alleen voor 
raoleknlen zonder translat iebevve^^ing aan de waarneming kunnen 
beantwoorden. In werkelijkheid heeft de warmtebeweging der rnole- 
kulen ten gevolge dat een „extinctielijn” veel breeder wordt dan 
door (13) wordt aangegeven, en in het midden veel minder sterk 
dan uit (12) zou volgen. 
Wat den stralingsweerstand betreft, moet nog worden opge- 
merkt dat de verzwakking van een lichtbundel waartoe hij aan- 
leiding geeft, ^ wel is waar zeer snel afneemt, als de frequentie n 
zich van de frequentie n, verwijdert, maar dat zij bij dikke gaslagen 
toch nog op aan merkel ijken afstand van waarneembaar blijft. 
Men kan b.v. voor het geval dat de atmospherische lucht, voor welke 
in het ultraviolet ligt, door géel licht doorstraald wordt, de ver- 
zwakking die aan den coëfficiënt beantwoordt, berekenen, en 
komt dan juist tot de bekende formule van Rayleigh, die op be- 
vredigende wijze door de waarneming bevestigd is. 
§ 5. Daar de stralingsweerstand tot geen ware absorptie aanlei- 
ding geeft, moet men om deze te verklaren, naar iets anders omzien. 
Een „wrijvingsweersiand” kan bezwaarlijk worden aangenomen, 
maar men kan zich voorstellen dat de regelmatige trillingen waarin 
de eleetronen door het invallende licht gebracht worden, telkens na 
zeker tijdsverloop door een stoot of een botsing gestoord en in 
onregelmatige warmtebeweging omgezet worden. Men kan aantoonen q 
dat dit hetzelfde gevolg als een wrijvingsweeriiand heeft en dat men 
de formules van §§ 1 en 2 nog kan laten gelden, mits men aan 
den coëfficiënt g de waarde 
2m 
= T (14) 
toekent. Hierin is t de gemiddelde lengte van den tijd tusschen twee 
achtereenvolgende botsingen die een zelfde electron ondergaat. Hij 
de afleiding der formule is aangenomen dat bij elke botsing de 
bewegingstoestand zoo wordt gewijzigd dat er niets van de eerst 
aanwezige trilling overblijft. Bleef die, met min of meer verminderde 
intensiteit voortbestaan, dan zou men onder t een grooter of kleiner 
veelvoud van den duur tusschen twee stooten moeten verstaan Het 
verdient overigens de aandacht dat men, ook zonder aan storende 
^ h H. A. Lorentz, Over de absorptie- en emissiebanden 
Zitting&versl. Akad. Amsterdam, 14 (1905), p. 518, 
van gasvormige lichamen, 
