482 
De waarde van dat maximum is 1,92 en wij hebben dus steeds 
|P1<],92. 
De integraal Q kan op eenvoudiger wijze worden behandeld. 
Wegens de ongelijkheid (23) zal, terwijl tv van een matig veelvoud 
van — k overgaat in hetzelfde veelvoud van -f~ waarbij de factor 
de waarden doorloot)!, die het meest gewicht in de schaal 
w -f k 
leggen, de functie 
slechts weinig afwijken van de waarde 
die zij voor a; = 0 aanneemt. Wij kunnen dus bij benadering die 
functie door deze waarde vervangen ; dit geeft 
waarbij het de aandacht verdient dat k, en dus de weerstandscoëfü- 
cieiit y uit de uitkomst verdwenen is. 
Men ziet dat P kleiner is dan de grootste waarde die Q aanneemt. 
Is dus zelfs voor die grootste waarde van Q de factor van i in (22) 
klein in veigelijking met de eenheid, dan geldt hetzelfde van 
2 k mun^^ 
In de onderstelling dat dit het geval is kunnen wij uit (22) afleiden 
C«) 
I 
3 iV c 
{P - i Q) 
2jr mun^ 
Dit met (4) in verband brengende vinden wij vooreerst de waarde 
van den reëelen brekingsindex p, waarmee wij ons hier echter niet 
zullen bezig houden, en ten tweede die van den absorptie-index h, 
nl. (wanneer wij ook in (4) n door vervangen) 
We" 
of 
als 
(24) 
1 
3 W( 
^ ^ 
2 mun. 
. . (25) 
die men in 
is. Dit is de maximale waarde van den absorptie-index 
het midden der lijn (v = 0) vindt. 
Of nu de onderstelling dat de coëfficiënt van t in (22) steeds veel 
kleiner dan de eenheid is, terecht is gemaakt, kan blijken nadat wij 
