487 
aanwezigen calcinnidamp, dan zou men, als een tienmillioenste deel 
der atomen werkzaam is (verg. § 11), de gegeven getallen met 10^ 
moeten vermenigvuldigen. Dit zou geveu voor de eene temperatuur 
/ut <15000 eti voor de andere 74000. Dit laatste getal beant- 
woordt aan een laagdikte van 0,74 kilometer bij een druk van 
1 mm kwik. 
Wil men zich vrij bonden van elke'onderstelling over den aard 
der I rillende deeltjes (verg. bet slot der vorige §), dan kan men wel 
iets over n)aar met zekerbeid niets over /al besluiten, al blijft 
bet m.i. vrij waarscdiijulijk dat de fijnste lijnen iii bet zonnespecfrum 
door betrekkelijk kleine hoeveel boden der absorbeerende gassen 
worden teweeggebraebt. 
Er moet nog op gewezen worden dat bet vraagstuk eigenlijk niet 
zoo eenvoudig is als bet boven werd gesteld. Wij bebben geredeneerd 
als of zich de kleine boeveelbeid absorbeerende damp vóór een 
lichaam bevond, waarvan de uitstraling een doorloopend spectrum 
geeft; in dat spectrum zal zich dan de fijne absorptielijn atteekeuen. 
In werkelijkheid zal echter, als in zekere laag zeer verdunde cal- 
ciumdamp 'aanwezig is, daarachter, in een diepere laag, damp van 
hetzelfde metaal van iets grootere dichtheid voorkomen. Om de ver- 
schijnselen goed te begrijpen, zal men er rekenschap van moeten 
geven waarom deze damp niet een breedere absorptielijn teweeg- 
brengt, maar reeds tot de massa behoort, die het doorloopende 
spectrum geeft. 
Natuurkunde. — De Heer Kamerlingh Onnes biedt aan Meded, 
N“. 141Ó’. ^^Verdere proeoen niet vloeibaar helium. L. Over 
het voortduren van stroomcn zonder electromotorische kracht 
in suprageleidende hanen:' (Vervolg van J). 
§ 9. Het bewaren van een electrokinetisch moment. Al hetgeen in 
de vorige H (van J) is medegedeeld 0 omtrent het voortduren van 
1) Zien wij van het bestaan van de drempelwaarden van stroom en veld af, en 
merken wij ' op. dat beneden deze de suprageleiders algebraïsch zonder merkbaar 
verlies de 'inductiestooten, die er in verloop van tijd op uitgeoefend worden sum- 
meeren zoo laten zich bij de tot nog toe vermelde proeven over bet verkrijgen 
van lang aanhoudende stroomen zeer eenvoudig twee gedachtengangen tegenover 
elkaar stellen. • . 
De eene is bet analogon van den bij Webbr’s verklaring van het diamagnetisme 
gevolgden. Men houdt zich daarbij bezig met suprageleidende stroombanen, die 
builen bet magnetisch veld stroomloos zijn. Door deze m een veld te bijngen kan 
men stroomen verkrijgen, die persistent zijn zoolang het veld onveranderd blijft. 
Maar wanneer het veld verdwijnt worden de banen weder stroomloos. Op deze 
wiize wordt de diamagnetische polarisatie goed nagebootst. 
De andere gedachtengang kan men het antilogon van dien van Web^ noemen. 
