489 
gewacht, waarbij de vermindering in 45' viel binnen de grenzen 
van de waarschijnlijke meetfonteri, 2"/„, daarna werd de keten van 
het klosje doorgesneden. De kompasnaald viel terug tot op eene 
afwijking overeenkomende met een stroom van 0.05 amp. in het 
klosje. De balistische galvanometer met te verwaarloozen zelfinductie 
en 2000 in den keten wees een electrokinetisch moment Li van 
300000 aan, waaruit met Z = 10' volgt, dat in de klos een stroom 
van ongeveer 0,3 amp. liep. Wat het overblijvende magnetische moment 
betreft, dit is weder eenzelfde breukdeel van het hoofdetfect als reeds 
vroeger werd waargenomen; het werd nitgebluscht zoodra het klosje 
tot boven het vloeibare helium opgetrokken werd. De proef laat aan 
bewijskracht dat er werkelijk een stroom in het klosje loopt, niets 
te wenschen over. 
§ 10. Nadere heschouwing van het moment in de klos opgeioekt 
'Wanneer de stroomketen niet gesloten is. Blijvende stroomen van 
Foucault. Bij de vroegere proeveii was de vraag gerezen in hoeverre 
magnetische eigenschappen van het geraamte van het klosje, die zich 
bij de laagste temperaturen ontwikkelden, een rol speelden en of 
niet een deel van het moment, dat, wanneer het klosje, zonder dat 
de einden verbonden waren, werd afgekoeld en aan bet veld werd 
blootgesteld, overbleef, te wijten was aan windingen, die kort 
gesloten waren. In de eerste plaats werd daarom een buisje van 
messing juist zooals in het geraamte van het klosje voorkwam in 
het veld afgekoeld. Het toonde geen remanent magnetisme. 
Om nadere opheldering omtrent mogelijke kortsluitingen m het 
klosje Phxil te verkrijgen werd, nadat gebleken was, dat afkoeling 
in 'vloeibare lucht het moment daarvan niet verandert, een nieuw 
klosje van 650 windingen gewonden, waarbij er, door de windingen 
met picein en papier te isoleeren, in de eerste plaats voor gezorgd 
werd, dat er van kortsluiting geen sprake kon zijn. Wel is waar 
zijn de magnetische eigenschappen van deze stoffen weder met 
bekend, maar nit het nitblusschen even boven het kookpunt van 
helium’ is het wel haast zeker, dat de verschijnselen uitsluitend op 
rekening van het lood komen. Er werd vastgesteld, dat dit klosje 
siiprageleidend was, hetgeen ook daarom een welkom resultaat was 
daar het draadje door persen vervaardigd was, en dit proces veel 
beter waarborgen geeft om op dezelfde wijze handelende weder het- 
zelfde product te krijgen, zoodat men van het siiprageleidend ver- 
mogen der op deze wijze vervaardigde draadjes voortaan voora 
zeker kan zijn. Bij het verrichten van de proef met 200 ganss bij 
2°.4 K. werd weder een restverschijnsel van dezelfde orde als met 
