492 
§ 13. Sammsmeltinrj van parallele stroomen tot een van qrootere 
stroom sterTde. ^ 
Om hetzelfde onderzoek als met lood met kwik te verrichten is 
liet wenschehjk in zooverre een verandering in de proeven te brengen, 
dat men met ééne winding zon kunnen volstaan. Deze zou door 
bevriezen van k^^ik in een in zichzelf terugloopende capillair met 
nitzettinphoofdje (als bij de andere ü-vormige kwikweerstanden, zie 
‘ verkregen kunnen worden. De hoofdvragen worden 
c an V. of bij zoo groote doorsnede van de baan (ons voorloopig aan 
den cirkelvorm houdende) als men met de drempelwaarde van stroom- 
dichtheid rekenende noodig zal hebben om eene werking vergelijkbaar 
met die van de looden klos te verkrijgen, de drempelwaarde van 
stroomdichtheid ~ waarvan evenals in NM 33 stilzwijgend aangenomen 
IS, dat zij hootdzakelijk door de stroomdichtheid bepaald wordt — 
zelf met ten gevolge van de grootere doorsnede eene aanzienlijke 
vermindering ondergaat, wat sommige overleggingen uit 133 
zonden doen vreezen, en 2». of men met den rnicrorestweerstand' 
ook nog bij zoo geheel andere doorsnede als waarvoor hij bepaald 
IS, als met een weerstand rekenen mag. Aanleiding om echter de 
pr oef a l vast met een looden ring te verrichten was eene opmerking 
b Gaarne vermeld ik hier, dat de Heer G. G. Taudin Ghabot te Degerloch fWtb) 
reeds spoedig na mijne Mededeeling over het sprongsgewijzev erdwijnen van den weer^ 
stand van kwik, en, gelijk mn later bleek, alleen nog bekend met mijne uitkomst 
dat de weerstand van platina en goud in volmaakt zuiveren toestand bij uiters; 
?n 1 eri'es'r -Ü verschillende beschouwin- 
gen heeft geschreven over den toestand, waarin de metalen beneden deze tem- 
pel atum overgaan, en dien hij als een uitdrukkelijken, „vijfden”, aggregaatstoestand 
zou wenschen te zien aangemerkt. > ëë g aisioe»tand 
Onder deze beschouwingen was ook de vo'gende: „brengt men (in helium) een 
C r nulweerstand, dan zal een impuls” (bedoeld is een 
inductie) „voldoen om een blijvenden stroom op te wekken, die den ring als 
magnetisch v ak doet verschijnen, zoolang de rnetaaltemperatuur onder een !eker 
'Htisch schaalpuiit blijtt”. Met kritisch schaalpunt is hier bedoeld niet het sprong 
punt, ma,r de voor elk metaal karakteristieke temperatuur, bij welke volgens 
T'de"stlmJL r"“f"’ -etaal onafhankelyk 
shoomsteikte nul zou zijn geworden. Het denkbeeld echter dat aan hef 
~ “i'Sewerd gedacht Ad 
eree ie ““ "P -"ttg-eetveld teoeder- 
JL r , ‘ aai, houdende stroomen in supra. 
geuomin l>ii»ndcrheid, dat als geleider een ring 
Ik was destijds door het onderzoek naar de eigenaardige wetten der electrische 
s rooming door kwik beneden het sprongpunt en naar de mate waarin deze zonder 
Ader° e°"A t“T‘ " bfmverwezenigkt sou kunnen 
, zeei in beslag genomen om de vraagstukken betreffende de door 
