^32 
heden geschiedt, hetgeen in de toekomst zeker op den voorgrond 
zal komen, schijnt een overzicht van de hoofdpunten niet overbodig. 
Wondpnkhel ah oorzaak der guminosis. Samenvatting van verioonding , 
vergiftiging en parasitisme onder hetzelfde gezichtspunt. 
Gummosis bij Amjgdalaceen is een proces van cytolyse, waarbij 
jonge, pas uit cambium of procambium ontstane cellenreeksen, soms 
ook jeugdig parenchym, tot meer ot mindere volledige versmelting 
of oplossing worden gebracht en in met gom gevulde kanalen ot 
tusschencellige ruimten veranderen. In de vervloeide parenchym- 
weefsels worden gewoonlijk nog overblijfselen van niet geheel ver- 
dwenen celwanden aangeti’offen ; de zeefbundelgom is meer homogeen, 
maar steeds vindt men de mikrosomen van het versmolten protoplasma 
terug. Het stikstofgehalte der gommen is van dit protoplasma af- 
komstig. 
Vioegei" is het bewijs geleverd, ') dat zoowel door parasitisme, 
als door vergiftiging en door mechanische verwonding, — opper- 
vlakkig beschouwd drie verschillende oorzaken, — bij vele Amyg- 
dalaceen (amandel, perzik, perzikamandel, abrikoos, pruim, kers, 
vogelkers) gornziekte experimenteel kan worden voortgebracht. 
Deze drie groepen van werkingen kunnen alle tot een enkel 
gezichtspunt worden teruggebracht door aan te nemen, dat de gum- 
mosis steeds alleen door den wond prikkel wordt veroorzaakt en dat 
deze uitgaat van de langzaam afstervende cellen der plant, die 
zoowel bij iedere verwonding als bij vergiftiging en parasitisme 
worden aangetrotfen. Het zijn dan deze cellen, die bij hun ondergang 
zelt kunnen vergommen en bovendien hun invloed kunnen uitoefe- 
nen op cambiale weefsels, die zelfs tot op afstanden van enkele 
centimeters verwijderd kunnen zijn. Die afstandswerking is de wond- 
prikkel. Zoo kan een insnijding, een steek- of een brandwond in de 
schors evengoed gummosis veroorzaken als onder de schors gebracht 
sublimaat of zuringzuur. Niet de gedoode cellen of de vergiften 
zelve zijn de daarbij werkzame faktoren, maar de wondprikkel gaat 
uit van de rondom de gedoode gelegen, langzaam afstervende cellen, 
zoodat gummosis als gevolg van een nekrobiotisch proces is op te 
vatten. Waarschijnlijk storten de afstervende cellen na den dood 
b M. W. Beijerinck et A. Rant. Excitation par traumatisme et parasitisme et 
écoulcment gommeux chez les Amygdalées. Arcliives Néerlandaises, Sér. 2, T. II, 
Pag. 184, 1905. — Centralblatt f. Bakteriologie, 2te Abt., Bd. 15, Pag. 366, 
1905. — A. Rant : De Gummosis der Amygdalaceae. Dissertatie Amsterdam 
Büssy, 1906. 
