538 
uit celinhoud bestaat, is van mikroskopisehe structuur of insluitselen 
niets anders waar te nemen als hier en daar iets van een fijne 
korreling, blijkbaar beantwoordende aan de inikrosoraen van het 
protoplasma, die zich aan de cytolyse hebben onttrokken. De cel- 
kernen kon ik niet terugvinden, maar die zijn ook in de cellen der 
zeefbnndels moeilijk waarneembaar. Daar de gom onder normale 
omstandigheden niet naar buiten vloeit, moet het volume ervan onge- 
veer even groot zijn als dat der zeefbnndels. Het is echter zeker, 
dat de opzwelbaarheid van de gom zeer veel grooter is dan die van 
het celweefsel, dat tot de vorming daarvan aanleiding gaf. Het schijnt 
derhalve eveneens zeker, dat deze opzwelbaarheid, bij voldoende water- 
toetreding, tot een merkbaren imbibitiedruk aanleiding moet geven, die 
dan tot een verdikking van den vrnchtwand moet voeren, waar- 
door zoowel het openbarsten als het zoo opmerkelijke loslaten 
van den steeTi, moeten bevorderd worden, ofschoon de daarvoor 
noodige mechanische kracht in hoofdzaak in de weefselspanning van 
het vruchtwandparenchym moet gezocht worden. Ten slotte vindt 
men den steen bijna geheel los liggen binnen in de vruchtschaal, 
die zich meestal als een tweeschalig schelpdier opent, maar soms ook 
wel drie of vier scheuren vertoont. De vaatbundels, die uit het vrucht- 
vleesch in den steen overgaan, worden daarbij zijdelings glad langs 
den steen, aan de basis der vrucht op eenigen afstand van den ste<m 
doorgescheurd. Aan deze basis schijnt de verbreking door een 
,,scheidingslaag” te worden voorbereid, zooals bij den bladval. 
Het gedeelte der zeefbnndels, dat in den steen ligt, is bij de 
perzikamandel nooit, bij de amandel in zeldzame gevallen wel ver- 
gomd. Hetzelfde geldt van de zeefbnndels der zaadhuid. 
Wondgoïn in den vrnchtwand als gevolg van mechanische 
scheuring door weefselspanning. Vergooide amandels. 
In zeer veel gevallen vindt men in de vruchten van amandel en 
perzikamandel echte wondgom, die niet uit de gomkanalen komt, 
maar in scheureji van het j)arenchym van het vruchtvleesch ontstaat. 
De oorsprong daarvan is gelegen in de weefselspanning, die later 
tot het openbarsten aanleiding geeft, maar daarbij moet nog een 
bijzondere bijomstandigheid komen, die het herstellingsvermogen van 
het weefsel, dat de scheur bekleedt, vernietigt, namelijk de ,, ver- 
zwakking van de levenskracht” van het weefsel, welke verzwakking 
op een nog niet verklaarde wijze met het rijpen der vrucht samen- 
hangt en waarbij veeleer aan een overmatige, dan aan een gebrek- 
kige voeding moet gedacht worden. Parasitisme is hierbij niet betrokken. 
