waarneming', dat de vruchten van goed gevoede hoornen op rijke 
gronden, die een liard en vast vrnchtvleesch l>evatten en waarin de 
druk- en trekkrachten, die op de vaathnndels werken zeker groot 
zijn, in rijpen toestand wijde gomkanalen en in het geheel geen 
zeefl)iindels meer l)ezitten, of hoogstens hier en daar overt)lijtselen 
van do primaire zeefl)midols langs de gomkanalen, terwijl in de 
zachtere vrachten der zandgronden, langs de veel nauwere kanalen 
somtijds ook nog handen van de sekundaire phloeemdeelon waar- 
neembaar zijn. 
Het voorgaande samenvattend komen wij tot het volgende besluit: 
Mechanische verwondingen bij A mygdalaceen in groeiende weefsels 
aangebracht genezen, soms direkt, soms na \ oorafgaande gomvorming. 
De voornaamste haard der gomvorming is het pas nit het cambium 
onstane, nog niet gedifferentieerde sekundaire hout. Hierin ontstaat, 
onder den invloeil van den wondprikkel oen net van gomkanalen’ 
i'ondom de wond. Dit net is, in dikke takken met een schorswond, 
van ellii)tischen omtreksvorm ; de wond ligt in het onderste bi'and- 
[)unt van de ellips. 
Houdt de wond[)rikkel op door het genezen der wond, dan gaat 
het candiium weder voort normaal seknndair hout te vormen, waar- 
door de gomkanalen binnen in het hout kunnen komen. 
Wordt de wondprikkel door parasitisme chronisch, dan wordt ook 
de gomvoi'ining chronisch. 
De wondprikkel gaat uit vati de cellen, die door de verwonding 
of door het iiarasitismc afsterven. Waai'schijidijk stroomt uit deze 
cellen een cjtolysine, die tot de vervloeiing der daarvooi' gevoelige 
cellen aanleiding geeft. Gummosis is dus cytolyse, veroorzaakt door 
nekrobiose. 
Jonge mergstralen en zeefbnndels gaan moeilijker in gummosis 
over dan jong secundair hout. Maar in het viuchtvleesch van aman- 
del en j)erzik-amandel zijn het juist de zeefbnndels der \aatbundels, 
die in gomkanalen veranderen. Het primaire gedeelte dezer zeef- 
bundels blijft dikwijls onveranderd. 
Ofschoon de gummosis in deze vruchten tot den normalen ont- 
wikkelingsgang daarvan behoort, ligt de werking van een wond- 
prikkel daaraan ten grondslag. De oorspiong van dezen wondprikkel 
is de sterke weefselspanning in het parenchym van den vruchtwand. 
welke tot verscheuring, nekrobiose en vergomming \'an het teedere 
weefsel der zeefbnndels aanleiding geeft. 
De wondprikkel is hier dus een normale ontwikkelingsfaktor, 
Kan men zich met deze opvatting' niet vereenigen, dan zou men 
