van liel gobniikte /.itie. [)iifiss. ^Iekck te dejiken, blijkl uit de woorden ; 
,,Jedocli ist es irii Hinblick aiif die Wiclitigkeit der Reinheit dieses 
l’rodnktes für seiiie Verwendung fiir anaijtisclie Zwecke sebrwahr- 
sc.lieinlicli, dass die Menge von Frenidkörpern zu vernachlassigen ist ” 
4. In zijn jongste onderzoek komt Beneuioks intnssclien tot eene 
geheel andere konklnsie: „Es ist «leshalb hier eine Revision der ein- 
sehliigigen Verhaltnisse vorgenoimnen worden, die zu ziemiic-h im- 
erwarteten Ergebnissen geführt hat. Namlicdi, dass überhaupt keine 
Alloli'opiebeweise für Zink z. Z. \orliegen.” Schrijver voegt daai'aan 
toe: ,,Al»gesehen wird dabei znnaehst von derjonigen Andentung von 
Allo(ro])ie, die neuerdings von E. Couen und W. D. Heldekjian 
durcli spez. Gewichtsbestiumiungeu gefunden warde.” Wij komen op 
dit |)unt aanstonds terug. 
5. De door Benedioks en Aiuu gevolgde methode om eventueel 
voorhanden overgangspunten te vinden, is dezelfde, die Benedicks 
vroeger heeft toegepast: bepaling van het elektrisch gelcidingsver- 
tnogen bij verschillende temperaturen. 
Terwijl vroeger, bij gebruik \u\n Zinc. i)uriss. Merck bij 170° eti 
330° zulk een overgangspunt werd gevonden, gelid^te dit thans niet 
bij gebruik vau ,,Zink Kaiii;haui\i”, dat slechts uiterst geringe sporen 
verontreinigingen bevat (0,0047 7u 0,0033 "/o 0,00045 7o 
Ee, Cu). 
Werden daarentegeti parallel])roeven genomen met hetzelfde mate- 
riaal, waaraan 0,52 gew. 7» i'esp. 0,5 gew. 7o Cb of 0.50 gew. 
7o Cd -|- 0,51 gew. 7o Cl) was toegsvoegd, dan konden overgangs- 
punten worden gekonslateerd bij temperaturen, die grosso modo 
overeenkomen met die, welke door Benedicks e. a. vroeger waren 
gevonden. 
Op grond hiervan beshüten Benedicks en Arpi, dat de overgangs- 
punten, door Benedicks in zijn eerste onderzoek waargenomen, aan 
verontreinigingen van het gebruikte metaal moeten worden toege- 
schreven, dat zuiver zink daarentegen overgangS|)unlen niet vertoont. 
6. In de eerste plaats worde er opge^vezen, dat de krommen, 
op welker verloo|) de auteurs luinne konklusies bouwen, zoo weinig 
sclier[) gedefinieerd zijn, dat het niet ^vel mogclijk lijkt daaruit eenig 
besluit te trekken. Zoo zou men bv. uit het verlooj) dei‘ kromme 
2 Fig. 2 (die op zui\'er Zn. l)etrekkiiig heeft) zonder bezwaar tot 
het bestaan van een knik bij ongew I5(F kunnen besluiten. 7 
1) Ot' dit overgangspunt inderdaad bestaat, worde hier voorloopig gelieel in liet 
midden gelaten. 
36 * 
