zich bij ± 100° met meetbare snelheid omzet. Teneinde nu na ite 
gaan, of ook hier, gelijk bij de tot dusverre door ons onderzochte 
metalen, een overgangspunt aanwezig is, hebben wij ons materiaal 
aan een dilatometrisch onderzoek onderworpen, waarbij gebruik werd 
gemaakt van den elektrischen thermostaat, dien wij vroeger hebben 
beschreven. ') 
8. Het preparaat, dat in den dilatometer werd gebracht, bestond 
uit kleine stukjes ,,abgeschreckt” materiaal, een zekere hoeveelheid 
lijn poeder, benevens het materiaal, dat in den pyknometer had 
dienst gedaan. (Samen ongeveer 500 gram). De paraftineolie, die als 
vulvloeistof werd gebruikt, was gedurende geruimen tijd in aan- 
raking met antimoon-poeder op 200° verhit; gasontwikkeling had 
niet plaats. 
9. Bij temperaturen beneden 119° werd bij een eerste ^'er war- 
ming een verandering in den stand van den meniskus niet waar- 
genomen, (lumen der kapillair 1 mm.), zelfs niet, wanneer die 
temperaturen gedurende 48 uren werden gehandhaafd. 
Daarentegen bedroeg de standsverandering van den meniskus, nadat 
de dilatometer gedurende 4 weken bij 15° was geweest: 
Bij 101°. 8 in 2 uren -f 74 mm.; dus per uur -f- 37 mm. 
„ 100.9 „IV, uur +20 „ „ „ „ +15 „ 
„ 100 .2 „ 12 uren — 89 „ „ „ „ — 77, „ 
Uit deze cijfers zou men tot het bestaan van een overgangspunt 
bij ongeveer 101° besluiten, hetgeen in overeetisteinming zou zijn 
met de pyknometrische waarnemingen van § 4 en 5. 
10. In verba)id met de ervaringen, die wij bij kadmium en 
koper hadden opgedaan^), werden nu eeii aantal proeven genomen, 
bij welke de thermische voorgeschiedenis van het antimoon binnen 
wijde grenzen werd veranderd. 
Na den dilatometer gedurende 50 min. op l50° te hebben gehou- 
den, bleek de meniskus bij 96°. O gedurende zekeren lijd te dalen, 
daarna trad, terwijl de temperatuur voortdurend konstant bleef, 
stilstand in, gevolgd door stijgbiij. Uit deze waarnemingen zon men 
thans tot een overgangspunt bij 94° hebben moeten besluiten. Ten- 
gevolge der /óórverwarining op 150° was de ovej'gangstemperatuur 
dus niet minder dan 7° gedaald. Deze proef leert tevens, dat er bij 
96°. O gelijktijdig meer dan twee modifikaties van het antimoon in 
het materiaal aanwezig waren. 
11. De dilatometer werd daarna gedurende 12 uren 0 [) 225° ge- 
Zeitschr. f. physik. Chemie 87, 409 (1914). 
-) Verslagen 22, 1294, 1299, (1914). 
