T 
582 
afhankelijk te stellen en ten slotte tot het reëele deel over te gaan, 
verder dezelfde methode volgend, tot een resultaat komen. 
Ook door xj door (2) nit te drukken is een oplossing gemakkelijk 
aan te geven. Men heeft dan 
_ mj 
sjr(n/— pO’ 
Substitueert men dit in de tweede vergelijking van § 3 (waarin 0 
door Ecospt is te vervangen) dan vindt men 
1 1 
E cos pt — KI GOS {pt + /?) — - I sin {pt 2 - 
pSlI^I s^ {ns —p‘) 
waaruit I is op te lossen. De som in het tweede lid kan op de wijze 
van § 3 in een vorm, die met (18) identiek is, gebracht worden. 
Onze uitkomst stemt niet met die van Ckehoke (c. p. 214) overeen, 
de phaseverandering is hier voor alle eigen trillingen gelijk, hetgeen 
bij Crehoke niet het geval is. 
Opmerking verdient nog dat ons probleem opgevat kan worden 
als een stelsel van oneindig veel veranderlijken, waarbij een dissipatie- 
fnnetie' de veranderlijken koppelt. Elimineert men nl. nit (12) en (13) 
J, dan vindt men 
(ps d- ni (p = -S — 
SJtQli S 
Als dissipatiefnnetie F treedt dus op 
V S J 
Groningen, Sept. 1914. 
Natuurkunde. — De Heer Eokentz biedt eene mededeeling aan 
van de Heeren L. S. Ornstein en F. Zernike : „De toevallige 
dichtheidsaf wijking en en de opaleecentie bij het kritisch punt 
van een enkelvoudige stoj'K 
(Mede aangeboden door den Heer Haga). 
1. De toevallige afwijkingen, zoowel voor enkelvoudige stoffen als 
voor mengsels, zijn door Smolüchowski d en Einstein *) met behulp 
van het principe van Boltzmann, door Ornstein j met behulp van 
de statistische mechanica behandeld. Het wekt den schijn alsof de 
9 M. Smoluchowski, Theorie Cinélique de ropalesecnce. Buil. Grac 1907 p. 1057. 
Ann. der Phys. Bd. 25, 1908, p. 205. Pliil. Mag. 1912. On opalescence of gases in 
the critical state. 
2) A. Einstein. Ann. der Phys. Bd. 83, 1910, p. 1276. 
3) Ornstein, Deze Verslagen, 1912, p. 1380. 
