o89 
als in do geciteerde dissertatie, (n is door n te vervangen). De ont- 
wikkeling van den dobbelen vorm in den exponent levert de vormen 
r en ^ t, v - deze vormen zijn identiek daar ze 
nit dezelfde termen in andere rangschikking bestaan, verder 
voor alle moleknlen gelijk en is ^ = 0, zoodat beide sommen niil zijn. 
De constante c bevat behalve grootheden die niet van het volume 
afhangen, den factor door (12) over alle mogelijke waarden 
van T te sommeeren (met inachtname van JS'n=:0) krijgt men N 
(liet totale aantal sjstemen in het ensémble). Hierdoor vindt men 
e F» ^ 
1/A 
De grootheid A is de discriminant van den qnadratischen vorm in 
don exponent. 
dif» 
Schrijft men dan vindt men voor den druk p = 
' ' o»’ 
• p n d Inp O) a rd 
0 dV 20 
daal' A— V -2 uiterst klein is, t. o. v. do andere factoren kan men van 
zijn in\ lood in i|’ afzien '). De toestandsvergelijking heeft dezelfden 
vorm als bij van ukr Waat.s. Wel echter doet de correlatie zich 
merken bij de bepaling der toevallige afwijkingen, immers niet 
alleen verandci't do waai'de van t- docii die te voren nul waren, 
krijgen thans \an nul afwijkende Wixarden. - 
Stelt men door A„ en door A^- de minoren \an den descriminant 
voor dan is 
A.. 
r.T.rrr- 'l (/>■-!) H 
waar I het aantal clomenlen is waarin men het \olume verdeelt. 
Vooi' A = 0 worden tlo afwijkingen oneindig groot. Men kan 
aantoonen dat dit hot geval is voor “ = 0. Heeft men den determi- 
dv 
nant in oen of andere rangschikking opgeschreven en tolt men ver- 
volgens alle rijen bij do eerste rij op, dan verkrijgt men een deter- 
minant waarvan de eerste rij bestaat uit termen 
1 ) Vergol. l.c. p. 129. 
1) Vorgol. Ornsïein, Toevallige dicht heidsafwiikingen van mengsels. Deze Verst. 
1912, p. 1380. 
