603 
PbS + 5 (Pl)( )), PbSO, 4 Pb + 6 P1)().P1)S0, . . . (6) 
stabiel is. 
12. Om dit te onderzoeken werd een innig mengsel van fijn 
loodschraapsel en basisch snlfaat in de molecnle-\ erlionding 3 : 1 ge- 
durende 3 uur in een geevacueerde en diclitgesmolten buis op 67(P 
a 680° verhit. 
Het PbO.PbSO^ was langs den natten weg, volgens D. Strompiolm 
bereid, door lijn gepoederd PbSO., gedurende eenige dagen met eene 
1 a 27o-jgo NHj-oplossing te digereeren. De analyse van liet ver- 
kregen product gaf 84.887,, PbO, terwijl PbO.PbSO^ theoretisch 
84,797„ PbO bevat. 
De verhitting van liet mengsel Pb -j- PbO.PbSO^ leverde een op 
het oog slechts weinig veranderd product. Het gaf echter een ge- 
ringe sultide-reactie. Het scheen dus, alsof het gekozen mengsel niet 
het stabiele phasenpiar vormde. Wij moeten echter bedenken, dat 
de loodphase niet zuiver Pb behoeft te zijn, maar ook nog PbS op- 
gelost kan houden en dat dus de mogelijkheid bestaat, dat het ge- 
vonden PbS niet als vrije phase, maar als een oplossing in het ge- 
smolten Pb aanwezig was. 
De hoeveelheid PbS werd daarom ipiantitatief bepaald. 
Gevonden werd uit 2 gr. mengsel 17,4 mgr. HaSO^, overeenko- 
mend met 17,8 mgr PbS. 2 gram mengsel bevatten aanvankelijk 
1,082 gr. Pb. Voor de vorming van 17,8 mgr. PbS, volgens reactie 
6 is noodig 70 mgr. PbS. Er blijft dus over 1,022 gr. Pb. die per 
17,8 
100 gram bevatten V 100 = 1,77 gr. PbS. 
1022 
Hit de waarnemijigen van Frikdrich en Leroüx 7 volgt, dat de 
met PbS verzadigde loodoplossing bij 680" 2,5°/(, PbS bevat. Het 
PbS zal dus in het verhitte mengsel niet als vrije phase, maar als 
oplossing in Pb aanwezig zijn en Pb PbO.PbSO^ vormen waar- 
schijnlijk het stabiele phasenpaar. 
13. Nadere bevestiging vond deze conclusie in de dissociatieproe- 
ven, uitgaande van een mengsel van PbS en PbO.PbSO^. 
Deze proeven werden op soortgelijke wijze genomen als die met PbS 
en PbSO^. De SO, -ontwikkeling begon eerst bij 680°. Het even- 
wicht stelde zich even gemakkelijk in als bij PbS -{- PbSf)^ en kan 
ook uitstekend van weerskanten bepaald worden. Ook werd na 
wegzuigen van grootere hoeveelheden SO.^ steeds weer dezelfde even- 
0 Zcitschr. f. anorg. Ghem. 38, 429 (1904). 
“) Metallurgie 2, 536 (1905). 
