meel, maïzena, sago en l.avermeel werden onderzocht. Van elke meel- 
soort werd 25 gr. luclitdroog meel in een mortier met 45 pCt. water 
(H\/^ gram) tot een humogcne massa gemengd. In vier nitgestoomde 
reageerbuisjes werd een hoeveelheid van dit mengsel afgewogen die 
in elk overeenkwam met 5 gram hichtdroog meel. De buisjes werden 
toegesmolten en 24 uur lang in de ijskast bewaard, opdat de inhoud 
zich gelijkmatig zou imbibeeren. Dan werden zij in een waterbad 
van 45’ (J. gelegd, en de temperatuur van het waterbad werd in 15 min. 
tijds op 100’ C. gebracht 0 ; daarna werden de buisjes één uur lang 
op 100’ C. gehouden. De helft werd dadelijk geanalyseerd, de andere 
helft nadat zij 24 uur lang in de ijskast bewaard waren. De analyse 
bestond wederom daarin, dal de inhoud der buisjes met behulp van 
water door een zeefje \an fijn zijden builgaas gewreven werd (80 
gaatjes per strekkenden centimeter) en in een maatcylinder met 
water tot een volume van 250 cMk gebracht werd. Na toevoeging 
van wat loluol als antisepticuin liet ik bezinken. Het imbibitie- 
vermogen werd genieten door het volume van het bezinksel na 24 
uur (gemiddelde van twee opeenvolgende aflezingen). Na de eerste 
aflezing werd ± 125 cMk afgeheveld en helder gefiltreerd (telkens 
teruggooieii op hetzelfde filter). De cyliiider werd met water tot 
250 cMk aangevuld en na 24 uur bezinken opnieuw afgelezen. De 
hoeveelheid oplosbare ainylose in het heldere filtraat werd bepaald 
door 100 cMk tot een volume van + ^ cMk in te dampen en door 
toevoeging van 100 cMk 96 proc. alcohol te praecipiteeren. Het neer- 
slag werd oji een gewogen filter opgevangen, met alcohol uitge- 
wasschen, gedroogd en gewogen. Op deze wijze krijgt men het bruto 
gewicht dextrine. Het bestaat iil. int het gewicht der ojilosbare 
tiinylose en uit het gewicht van een hoeveelheid eiwit dat door het 
indampen onoplosbaar geworden of door de alcohol neergeslagen is. Het 
is absoluut noodzakelijk deze hoeveelheid te bepalen en van de hoe- 
veelheid bruto ainylose als correctie af te -trekken. Niet zelden toch 
veranderen de resultaten daardoor zoo belangrijk dat men iets 
geheel anders zou hebben geconcludeerd, had men deze correctie 
niet aangebracht. De hoexeelheid eiwit werd volgens K.iei,dahl (N- 
bepaling) gemeten. 
Gaan wij nu na wat het onderzoek met behulp van beide methodes 
geleerd heeft. 
1) Dit voorwar men van 45 tol 100° C. maakt dal de iidioud der buisjes gelijk- 
matig verstijfselt. Aanvankelijk liet ik deze voorbehandeiing na en had er toen 
veel last van dat de bnilensle lagen bet eerst veranderden en door waterontlrekking 
de verstijfseling der binnenste hinderden. Bij de besebreven voorbehandeling wordt 
deze storing vermeden. 
