Scheikunde. De Heer v. u. Waals biedt namens de Heei'en 
A. Saiits en A. H. W. Aten een mededeeling aan ; „De loc- 
passing van de theoi'ie der allotropie op de electrouiotorische 
evenwichten.'’ III. 
(Mede aangeboden door den Heer Holleman.) 
Inleiding. _ 
De toepassing van de tlieorie der allotropie op de metalen leidde 
noodwendig tot de aanname, dat elk metaal, dat liet verschijnsel 
van pliasenallotropie vertoont, verschillende ionensoorten moet bevat- 
ten. Deze ionensoorten kunnen, zooals reeds werd opgemerkt, 1". in 
samenstelling verschillen, terwijl de electnsche lading per atoom 
dezelfde is ; bij gelijke samenstelling in waardigheid verschillen 
en 3". in samenstelling en lading per atoom verschillen. 
Bij uitbreiding van de genoemde theorie over de electromotorische 
evenwichten werd nu aangetoond, dat het unaire electromotorische 
evenwicht in een A, a-tigunr van een [)sendotoestel thuis behoort, 
hoe het verband tusschen het unaire en het pseudobinaire stelsel zijn 
kan en welke verschijnselen zullen moeten optreden, wanneer bij 
electrol.ytische oplossing, res[». afscheiding van metalen het innerlijk 
e\’enwicht merkbaar wordt verstoord. De verschijnselen der anodi- 
sclie en kathodische polarisatie traden daardoor in een nieuw licht 
en de passiviteit der metale]i ontpopte zich als een verstoring van 
het innerlijke evenwicht in het metaaloppervlak in de richting van 
de meest edele ionensoort') welke opvatting reeds l)ij het orieideei'end 
onderzoek scheen te worden bevestigd -). 
Zoo was men dus op het gebied der passiviteit der metalen aan- 
geland en werd het wenschelijk van de reusachtig uitgebreide litte- 
ratuur omtrent dit verschijnsel kennis te nemen. 
De belangrijkste hypotheses, die ter verklaring van dit verschijnsel 
zijn opgesteld en door Fredknuagen "j in een belangrijk overzicht zijn 
weergegeven, zijn de volgende : 
1“. De oxydtheorie van Fakaday, die aanneemt, dat passieve metalen 
met een oxydhuidje bedekt zijn “)■ 
h Kon. Akad. v. Wet. 22, G42 (27 Dec. 1913). 
2) Kon. Akad. v. Wet. 22, 1133, (19 April 1914). 
'h Z. f. phys. Chem. 68, 1 (1908). 
‘>') Fauaday heeft zich niet zoo stellig uitgelaten, als men over het algemeen 
meent. In een brief aan R. Taylor scbrijft Fabaday uitdrukkelijk [Phil Mag. 
X 175. Jan. 21 (1837)] : ,1 have said, (Phil. Mag. IX. 61 1837) that my 
impression is, that the siirface of the metal is oxidized, or else, that the superticial 
particles of the metal are in such relation to the oxygen of the electrolyte as to 
be equivalent to an oxydalion, meauing by that not an actual oxidation but a relation . . . 
