G7Ó 
atleidden, dat dez,o metalen zieh snel in innerlijk evenwi(*ht stellen. 
Het etsen van deze metalen beloofde dns weinig sneces. Geheel in 
overeenstemming met onze verwachtingen l>leek dan ook, dat de 
potentiaalsprong metaal — */i„ iiorm.-zoutoplossiny bij deze metalen 
door \’Oorafgaande etsing niet was te veranderen. 
Om dit na te gaan werd de aan een platinadraad bevestigde elec- 
trode \ an liet Ie onderzoeken metaal met zuur geëtst, en daarna snel 
met water afgesiioeld. Deze electrode werd vervolgens in een 7io norm. 
zoutoplossing gedompeld en in draaiende beweging gebracht, waarna 
zoo spoedig mogelijk de potentiaal t.o.v. een 7io calomel-electrode 
werd gemeten. 
Toen de bovengenoemde metalen, zooals verwacht werd, een 
negatief resultaat hadden opgeleverd, werden de metalen Co, Ni, Cr 
en Fe onderzocht met het volgende resultaat: 
Metaal 
Potentiaalverhooging door etsen 
( 
door HCl 
0,108 V 
Co 
„ H_S04 
0,109 „ 
f 
„ HNÜ3 
0,107 „ 
door HCl 
0,04 V 
Ni 
„ HNO 3 
0,10 „ 
„ Br-water 
0.00 „ 
door HNO 3 
1,00 V 
Cr 
„ Br-water 
0,60 „ 
Fe 
door HNO 3 
ruim 1,00 V 
Uit deze tabel volgt, dat deze metalen t. o. waarvan uit het 
polarisatieverschijnsel werd afgeleid, dat zij zich veel minder snel 
in innerlijk evenwicht stellen dan Ag enz., door beitsen met zuren 
inderdaad edeler worden, zooals werd verwacht. 
Deze tijdelijke verandering van den potentiaalsprong in de edele 
richting moet haar grond vinden in een verandering in het metaal- 
ojipervlak, en het is dus volkomen duidelijk, dat de theoriën 3, 4 
ons hier niet kunnen helpen. 
Tevens werpen zij een eigenaardig licht op de theorie van Grave. 
