07 7 
tiaal van een draaiende ijzer-electrode in 100 cM' N Fe Cl’ «o- 
dompeld, kon noch door toevoeging van hroom totverzadigmg toe,iwch 
door toevoeging van een oplossing van A'.KBr beïnvloed worden. 
Dit merkwaardige resnltaat moet op de volgende wijze worden 
verklaard. Zooals wij spoedig zullen zien, wordt ijzer sterk aangetast 
door een oplossing van Fe Cl„ en bij dit aantasten wordt het ijzer 
edeler. Nn tast Br. het ijzer ook vrij sterk aan, en deze aantasting 
zon ongetwijfeld eveneens tot een veredeling van het ijzeroppervlak 
leiden. Blijkbaar is nn echter de verstoring, die bij aantasting door 
Br te voorschijn geroepen zon worden, kleiner dan die veroorzaakt 
door Fe CC, waardoor bij de zooeven gemelde proef het toevoegen 
van Br natnnrlijk geen invloed hebben kon. Wat hier verder vol- 
komen duidelijk wordt bewezen is dit, dat het ijzer zich tengevolge 
van de aantasting absoluut niet als broomelectrode gedragen kan. 
Dit is geheel in overeenstemming met hetgeen thans door ons 
gevonden is, dat nl. een veredeling van den potentiaal van een 
metaal-electrode, door toevoeging broom veroorzaakt aan een ver- 
storing van het innerlijk nietaalevenwicht moet worden toegeschreven, 
wanneer het metaal althans door broom wordt aangetast. 
Daar chloor sterker op ijzer inwerkt dan bromium, werd ver- 
wacht, dat, wanneer de vorige proef inplaats van met broom, met 
chloor werd herhaald, een duidelijke verhooging van den ijzerpoten- 
tiaal gevonden zou worden. Zooals de volgende tabel laat zien was 
dit inderdaad het geval. 
Fe-electrode in 100 cmSN.FeCla-oplossing. 
Opmerkingi'n 
Potentiaal van den Fe-electrode 
t.o.v. Vio Norm. Calomel electrode 
Fe in Norm. FeCla-oplossing 
— 0,292 V 
> 0,108 V 
by chloor doorleiden 
— 0,184 „ 
Wij kunnen er zeker van zijn, dat het ijzer, dat sterk door chloor 
wordt aangetast zich hier niet als chloorelectrode heeft kunnen ge- 
dragen, en dat dus deze proef bewijst, dat het ons hier is gelukt 
ook bij het ijzer het innerlijk evenwicht in het oppervlak te 
verstoren. 
Een ander verschijnsel, dat zich volkomen met deze opvatting 
laat rijmen en ook reeds door Finkelstein ') is waargenomen, is 
"^^.ITpl^ys, Chem. 39, 91 (1901). 
