polarisatie onttrokken, spoedig weer in den actieven vorm overgaan. 
Resumeerende komen wij dus tot het volgende besluit. 
1“. De oxydtheorie van Faraday, die reeds door anderen vol- 
doende weerlegd scheen, kan geen verklaring geven van het ont- 
staan der passiviteit. Is een metaal eenmaal passief, dan zal het zicli 
ongetwijfeld bij anodische polaristie met een oxydlmidje kunnen be- 
dekken, doch de vorming van dit huidje is een secundair verschijnsel. 
In het midden latende of bij anodische polarisatie zuui'stofbela- 
dingen een zekere verhooging van den potentiaal veroorzakën, dient 
er op gewezen te worden, dat juist het ontstaan van deze gasbela- 
ladingen moet worden verklaard. Alleen wanneer het metaal tijdens 
den stroomdoorgang een verhooging van den potentiaal ondergaat 
en de afscheidingsspanning van de wordt bereikt, kunnen deze 
gasbeladingen ontstaan, en daarom zal een theorie, die het verschijn- 
sel der passiviteit verklaren wil van deze potentiaalstijging reken- 
schap moeten geven. 
Hieruit volgt dus, dat de theorie van Frbdenhagen, Muthmann, 
Frauenberger en anderen het essentieele van het passiviteitsver- 
schijnsel juist onbesproken laten. 
3. Onze proeven hebben bewezen, dat liet verschijnsel der passi- 
viteit in het metaal zelf zetelt en dat, ofschoon dit verschijnsel zeer 
zeker een vertragingsverschijnsel is, deze vertraging niet, zooals 
Le Blanc meent, een vertraging der ionenhydratatie in den electroljt 
is, doch een vertraging der ionentransformaties in het metaal oppervlak. 
4. Het is volkomen juist, zooals Grave beweert, dat waterstof 
de instelling van het electromotorische evenwicht versnelt. Dat de 
waterstof de instelling van het evenwicht metaal-electrol}d 
zou versnellen, is een onaannemelijke onderstelling. 
De Avaterstof versnelt het instellen van het homogene innerlijke 
evenwicht, doch is dikwijls niet in staat gebleken de evenwichts- 
verstoring, door etsen ontstaan, op te heffen. 
5. Wat de opvatting van Finkelstein (Krüger) aangaat, zou men 
kunnen zeggen, dat deze ligt opgesloten in de nieuwe beschonwings- 
wijze, waartoe de theorie der allotropie heeft geleid, maar dat 
genoemde waarnemers de diepere beteekenis en de draagkracht van 
hun aanname niet inziende, niet in staat waren hun denkbeeld tot 
een theorie uit te werken. 
6. De beschouwingswijze van W. J. JVIüt.ler, zich alleen daarin 
van die van Finkelstein (Krüger) onderscheidende, dat aange- 
nomen werd, dat de toestanden van verschillende waardigheid vel- 
schillende |)hasen vormen, is theoretisch onjuist en heeft daardoor 
evenmin tot iets geleid. 
