H98 
men Tli, 3 als meest craniale, en L. 4 als meest candale zenuw 
van den romp opvat, dan vindt men, dat Th. 3 tot Th. 7 elk drie 
perforeerende stammen in de huid zenden : een dorsale, een laterale, 
en een ventrale. De dorsale zenuwstam pleegt twee hoofdtakken te 
geven : een mediodorsale en een dorsolaterale. De laterale zennw 
geeft regelmatig twee takken : een laterodorsale, en een lateroventrale 
tak. De ventrale zenuwstam pleegt slechts uit één hoofdstam te 
bestaan, die men medioventraal kan noemen. Van Th. 8 tot L. 4 
ontbreken de medioventrale takken : in hun plaats treden de latero- 
ventrale. 
De intreepunten der dorsale, laterale, ventrale zenuwen in de huid, 
kan men door lijnen vereenigen. Er blijkt dan, dat de dorsale takken, 
van kop naar staart gaande, steeds verder van de dorsale lichaams- 
middellijn verwijderd, door de fascie dringen, terwijl de laterale 
stammen juist meer dorsaalwaarts .uittreden. Een juister inzicht in 
de verhoudingen van deze zenuwen, geeft afb. 1. Uit de afbeelding 2 
ziet men tevens, dat men grof seliematisch, de romphuid, naar haar' 
perifere zenuwen, in drie zones kan indeelen : een dorsale, een 
laterale, en een ventrale. 
Kig. 2 Uitbreidingsgebieden der dorsale, laterale en ventrale luhdz nuwtakken 
bij den hond, volgens Nahrich. 
I. De eerste vraag, welke ik mij nu gesteld heb, is deze: zijn de 
perforeerende, dorsale, laterale en venti'ale statnmen, welke macros- 
copisch uitgepraepareerd, tot één tusschenribs- resp. lendenzenuw 
belmoren, uni- of plurisegmentale zenuwwegen? Terwijl toch vrij 
algemeen wordt aangenomen, dat de tussclienribszenuwen, uni- 
