G99 
segnieiitale wegen zijn, heeft Eisleh -) nieenen te kunnen vaststellen, 
(lat fijne vezelplexussen, aan (_len binnenkant der ribben, (eikens 
twee tnsschenribszenuwen verbinden. Hier zon dus uitwisseling van 
zenuwvezels van verschillenden segmentalen oorsprong plaats vinden. 
Voor de zenuwverzorging der worlehelden, kan men deze vraaf>- 
aldus formuleeren : bereiken de zenuwvezels van elke dorsale ruo-- 
gernergs wortel, het huidgebied dier wortel, langs één eidcele dorsale, 
laterale, ventrale perforeerende zenuwstam, of langs meerdere? 
Om deze vraag op te lossen, heb ik als volgt gehandeld. Bij 
honden werd op de bovengenoemde methode van Sherrington, de 
dorsale (en ventrale) rnggemergswortel van een segment, aan één zijde 
van het ruggemerg „geïsoleerd” tussehen, gewoonlijk drie, craniaal 
en e\’enwel eaudaal, extradnraal doorsneden wortels. Daarna werd het 
,, geïsoleerde” wortelveld, beantwoordeiid aan den gespaarden wortel, 
tegenover de twee ongevoelige banden, beantwoordend aan de door- 
sneden wortels, bepaald. Stond ligging, vorm en uitbreiding van het 
voelende wortelveld, vast, dan werd de hnid in den cranialen, zoowel 
als in den caiidalen ongevoeligen band door een van dorsale tot 
ventrale middeidijn loopende snede geheel gekliefd. Dit kon natuurlijk 
buiten narcose geschieden. Onmiddelijk daarop werd dan gezocht 
naar de perforeerende hiddzenuwen, en hiervan minstens drie cranio- 
caudaal op elkander volgende, in de dorsale, laterale, ventrale huid- 
zone, vrijgepraepareerd, zooveel mogelijk zonder ze te kwetsen. 
Met den inductiestroom werd dan vervolgens beproefd, of deze 
zenuwen pijnprikkels geleidden. Het bleek dan constant dat dit 
voor elke huidzone, uitsluitend het geval was, met de tot één intree- 
punt behoorende takken. Prikkeling der overige, met de sterkste 
inductiestroomen (geheel ingeschoven klos) gaf, indien stroom- 
slippen vermeden werden, nooit eenig teeken van pijn. 
Een tegenproef bevestigde dit resultaat volkomen. Was nl. voor- 
zichtig vastgesteld, welke dorsale, laterale, en ev. ventrale takken, 
pijngeleiclend waren, en werden daarna deze doorgekni|)t, dan bleek 
de gevoeligheid in het geïsoleerde wortelveld geheel en voor goed 
opgeheven. De romphuid van een hond zendt dus haar prikkels, 
bestemd voor een bepaald ruggeraergssegment, slechts door één stel 
van |)eriphere hnidzennwen. Dit beteekent dus, dat iri deze zenuwen 
slechts vezels verloopen, behoorende tot één achterwortel, en dat de 
perforeerende huidtakken dus unisegmentale zenuwwegen zijn. 
II. Een tweede vraag welke moest i'ijzen is deze: welk gebied 
verzorgen ondersclieidenlijk de dorsale, laterale (ventrale) perifere 
takken binnen het dermatoom? 
b P. Eisler. Ueber die Ursachen der Getleclitbildung an den peripljeren Nerven. 
Verh. d. Anatom. Gesellscli. a. d. iöe Vers. in Halle. 1902. S. 200. 
