700 
Hiertoe werd de bovenbeselireven methodiek ten deele herhaald. 
Hij honden waar een wortel geïsoleerd was, werden de perifere 
huidtakken die de gevoeligheid er in onderhielden, opgezocht en 
vrijgepraepareerd. Daarna werd achtereenvolgens in een of meerdere 
ervan, de geleiding tijdelijk of duurzaam opgeheven. Voor duurzame 
opheffing der geleiding werd de tak doorgesneden. Voor tijdelijke 
werd ze gehuld in een watje gedrenkt in een 57o stovaineoplossing. 
Was de geleiding opgeheven, dan werd in het geïsoleerde wortelveld 
nagegaan, of een deel ervan ongevoelig was geworden, en de grenzen 
der eventueel ontstane gevoelloosheid bepaald. 
voelige banden geisoleerd. Daarna worden achtereenvolgens drie huidtakken, 
belioorende bij den dorsalen perforeerenden stam, doorgesneden. Het gearceerde 
deel van het wortelveld wordt dan stuk bij stuk gevoelloos, totdat ten slotte 
het geheele dorsale gedeelte ervan ongevoelig is geworden. 
a. Opheffing der geleiding in de gezamelijke dorsale huidtakken. 
Na dezen ingreep werd regelmatig het geheele dorsale gedeelte van 
het geïsoleerde dermatoom ongevoelig gevonden. Voor het juist begrip 
der ventrale begrenzing van het ongevoelig geworden gedeelte, het 
volgende. Het was mij sedert lang opgevallen, dat bij zorgvuldige 
uitgevoerde wortelisolatie, wanneer slechts aan eene zijde van het 
ruggemerg geopereerd was geworden, de grenzen van het geïsoleerde 
wortelveld, op een bepaalde plaats een duidelijke knik vertoonden. 
Deze knik ontstaat, doordat op eenigen afstand van de dorsale 
lichaamsmiddenlijn, zoowel de craniale, als de caudale grens van het 
wortelveld, iets craniaalwaarts verspringt. In de craniale grens ligt 
deze knik steeds iets meer dorsaalwaarts, dan in de caudale grens. 
Het is nu opmerkelijk, dat de ventrale grens der gevoelloosheid, die 
