ontslaat na doorsnijding der dorsale zennwtakken, telkens gevonden 
wordt, als een rechte lijn, welke juist boven deze knik, de craniale 
met de candale grens verbindt. Het verloop van deze lijn is dus 
craniocaudaal. Maar tevens wijkt zij iets dorsoventraal af. De latero- 
ventrale zenuwen verzorgen dus in het wortelveld, een gebied, dat 
tot boven de beschreven knik in de grenzen ervan reikt. 
b. Helt men de geleiding in de gezamenlijke latero centrale takken 
0 [), dan wordt het gelieele ventrale gedeelte van het wortelveld 
stam. (Het geïsoleerde wortelveld is waarschiiiilijk ongeveer Th. 12. 
Bij de sectie werd dit vergeten vast te stellen), 
ongevoelig. De grens welke dit ongevoelig geworden deel, van het 
nog voelende scheidt, verloopt nu geheel analoog aan de boven- 
beschreven grens, begint echter juist ventraal van de knik. De 
dorsale huidtakken verzorgen dus in het wortelveld een gebied, dat 
tot even onder de genoemde knik reikt. 
Vergelijkt men de hier gevonden grensscheiding, met die govon den 
na opheffing der geleiding in de dorsale takken, dan blijkt, dat de 
ventrale grens van het dorsale gebied, niet juist met de dorsale grens 
van het ventrale gebied samenvalt, maar dat een zij het ook vrij 
geringe wederzijdsche overgrijping plaats vindt. De in de grenslijnen 
van het wortelveld gevonden knik, blijkt dus juist daar te liggen, 
waar het dorsale en lateroventrale gedeelte van het dermatooni tegen 
elkander stooten. De craniaalwaartsche richting \'au den knik, duidt 
er op, dat de lateroventrale afdeeliiig iets meer craniaalwaarts moet 
liggen, dan de dorsale. Dit feit is reeds door Bolk vastgesteld waar 
hij in 1897 een ,, discrepantie” der dorsale en ventrale dermatoom- 
stukken vond, bij den mensch, op den romp. Van deze discrepantie, 
1) L. Bolk, Een en ander uit de se^•mentaal anatomie van het menschelijk lichaani' 
Ned. Tijdschril'l v. Geneeskunde, 1897. 1 hP. 982-995, en 1 897 11, hlz. o65-879. 
(vgl. vnl. blz 36') en volg.). 
