is by de experimenteel be|»aalde dermatomen, de genoemde „knik*’, 
een uiting. Ook in de kliniek is door Eichhohsï^) (1888) bij dwars 
laesies van het rnggemerg in het rompgebied, op iets dergelijks ge- 
wezen geworden. 
c. Ophefting der geleiding in afzonderlijke takjes der dorsale en 
lateroventrale zenuwen. 
Zoowel in de dorsale, als in de lateroventrale afdeeling van het 
w^ortelveld, kan men de geleiding in de afzonderlijke takjes der 
perforeereude zenuwen, onderbreken. Het blijkt dan, dat, zoolang 
men zieh bepaalt tot de grootere takken, elk van deze binnen het 
wortel veld, een klein gebied verzorgt, dat zoowel de craniale, als 
de caudale grens van het wortel \'eld bereikt, en overigens door 
eraniocaudaal verloopende lijnen atgegrensd wordt. Het geheele 
wmi-telveld venalt dus in een reeks kleine gebieden, welke in 
dorsoventrale ricditing naast elkander liggen. De mediodorsale tak 
heeft zijn hnidgebied vlak aan de dorsale ndddenlijn, de dorsolaterale 
tak, daai'entegen, heeft een uitbreidingsgebied, dat meer ventraal 
dan het vorige, tegen het laterale deel van het dermatoom aanligt. 
Een dergelijke rij-opeenvolging vindt men ook voor de gebieden, 
beantwoordend aan de verschillende lateroventrale takken. 
Snijdt men zeer fijne takjes door, dan blijkt of niets van onge- 
voeligheid, (')f men vindt een onregelmatige gevoellooze vlek, ergens 
in het wortelveld. Uit het feit, dat na doorsnijding van zulke kleine 
takjes, vaak geen ongevoeligheid gevonden wordt, kan men afleiden, 
dat de uitbreidingsgebieden der takken van de huidzenu wen eenigzins 
over elkander heen moeten grijpen. Hoeveel dit echter is, heb ik 
niet kunnen vaststellen. 
III. Ten slotte heb ik nog eenige aandacht gesc.honken aan de 
zenuw van de groote huidspier. Nahmch verzekert, dat prikkeling 
van deze zenuw, naast samentrekking in de huidspier, ook pijn- 
uitingen te voorschijn roept, terwijl de huidgevoeligheid, na door- 
snijding ei'Van, verminderd was. Van dit laatste heb ik mij niet 
kunnen ovei tuigen. Bovendien is het wel zeker, dat bijv. een geïsoleerd 
wortelveld, na doorsnijding van den geïsoleerden wortel, of na 
doorsnijding der perifere takken, volstrekt en geheel ongevoelig 
wordt, terwijl de genoemde huidspierzenuw intact is. Aan de huid- 
gevoeligheid, neemt die zenuw dus waarschijnlijk geen deel. Dit 
neemt niet weg, dat ik Narich’s aangave, dat na doorsnijding, 
prikkeling van den centralen stomp, pijnlijk is, kan bevestigen. 
Mogelijk speelt hier de spierzin een rol. 
U H. Eichhorst, Verbi-eitungsweise der Hautnerven beim Menschen. Zeitschr. 
1. Klin. Medicin. Bd. XIV. S. 519. Berlin 188 \ 
2 ) L. c. blz. 95-96. 
